ตัวเองสองคำเท่านั้น ทำให้หลานเยาเยานํ้าตาไหลออกจากเบ้า แทบจะแฉลบตัวเข้าไปโดยไม่รู้ตัวเพิ่งจะต้องการพยุงเขา ก็มีมือสองข้างของคนด้านหน้าพยุงขึ้นก่อน“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านเป็นอย่างไร? ไม่เป็นไรใช่ไหม?”เจ้าของของมือทั้งสองนั้นก็คือโม่เหลียงเฉินเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กของเย่แจ๋หยิ่ง ในดวงตาเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยแต่ว่า ทำให้โม่เหลียงเฉินประหลาดใจก็คือ เย่แจ๋หยิ่งกลับยื่นมือปัดโม่เหลียงเฉินออกไป ค่อยๆยืนขึ้นมา ดวงตาจ้องตรง‘มอง’ด้านหน้า ค่อยๆเอื้อมมือไปต้องการจะสัมผัสคนด้านหน้า“เยาเยา เป็นเจ้าใช่ไหม?”หลานเยาเยาตะลึงงันในพริบตา มองดูเย่แจ๋หยิ่งยื่นมือมานิ่งๆ พร้อมความสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากนางเปิดขึ้น อยากบอกว่าตัวเองคือหลานเยาเยา คิดต้องการสัมผัสมือของเขาแต่พอคำพูดขึ้นมาถึงข้างปากกลับไม่พูด คำที่พูดออกมาล้วนไร้เสียง……1128
โม่เหลียงเฉินเห็นดังนั้น ถอนหายใจเงียบๆ กล่าวอย่างแผ่วเบา : “เย่แจ๋หยิ่ง เขาเขาไม่ใช่หลานเยาเยา เขาเป็นผู้ชาย”“อะไร?”เย่แจ๋หยิ่งตะลึงงันทันที แม้แต่มือที่เอื้อมออกไปก็แข็งทื่ออยู่กลางอากาศ ดึงสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน จนถึงสุดท้ายจึงเก็บมือกลับมาวางไว้บนหน้าอก “เป็นไปได้อย่างไร?”ความรู้สึกที่ปวดใจชนิดนี้ เหมือนกับอดีตทุกอย่าง นางก็คือหลานเยาเยา ไม่ใช่ผู้ชาย“เขาเป็นผู้ชายจริงๆ!” โม่เหลียงเฉินพูดอย่างแน่วแน่“ให้นางพูดเอง”เสียงของเขาสลดเล็กน้อย รอคอยเสียงของคนด้านหน้าผู้นี้ ทั
