้งๆที่ในใจมั่นใจ แต่เขายังต้องการพิสูจน์สักหน่อยภายใต้สายตาที่สับสนของโม่เหลียงเฉิน หลานเยาเยาระงับความรู้สึกนึกคิดทั้งหมด เดินขึ้นไปก้าวหนึ่ง ดึงข้อมือของเขาไว้ทันที ตรวจสอบชีพจรที่อ่อนแอจากนั้น ขมวดคิ้วแน่น“สถานการณ์ของท่านไม่ดี ต้องได้รับการรักษาให้ทันเวลา”ไม่กี่คำที่ธรรมดาๆ นํ้าเสียงสดใสชัดเจน ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดปนแต่ก็คือนํ้าเสียงเช่นนี้ ประกาศโทษประหารของเย่แจ๋หยิ่งโดยตรงนี่ไม่ใช่เสียงของหลานเยาเยา……เขาไม่ใช่หลานเยาเยา เขาเป็นผู้ชายหรอ……1129
เย่แจ๋หยิ่งเก็บข้อมือกลับทันที และเอาไว้ด้านหลัง แม้แต่นิ้วมือสักหน่อยก็ไม่ให้หลานเยาเยาเห็น นํ้าเสียงเย็นชาลงมาก“รักษา……” ก็ไม่จำเป็นแล้ว สองสามคำด้านหลังยังพูดไม่จบสีหน้าของหลานเยาเยาเปลี่ยนทันที ตัดบทของเย่แจ๋หยิ่งโดยตรง“มีความเคลื่อนไหว”ที่นี่ไม่ได้สว่างเท่าด้านนอก แต่ก็ไม่มืด เพียงแค่มีจุดที่ส่องแสง พวกเขาก็สามารถมองเห็นได้ แต่ไม่มีร่องรอยใดๆกลับเป็นจุดมืด…..ราวกับว่ามีดวงตาเป็นคู่ๆจ้องมองพวกเขาอยู่ แววตาที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใดชนิดนั้นทำให้คนอึดอัดเป็นที่สุด“น่าจะเป็นคนโดนมนต์ดำ” โม่เหลียงเฉินขมวดคิ้วเย่แจ๋หยิ่ง : “ไม่ใช่!”หลานเยาเยา : “ไม่ใช่!”ทั้งสองแทบจะเอ่ยพร้อมกัน หลังจากสิ้นเสียงพูด ยังจะใจตรงกันเป็นอย่างมากสบตากันแวบหนึ่ง นี่ทำให้โม่เหลียงเฉินตาโตอย่างอดไม่ได้บังเอิญใจตรงกันสินะ?“ทำไมไม่ใช่?”หลานเยาเยามองดูรอบๆอย่างระมัดระวังไปพ
