หนึ่ง ทำงานอย่างเต็มที่ตรวจโรคและเขียนใบสั่งยาตลอด ไม่ขยับก้นแม้สักน้อยมีบางคนดูจนขัดตาแล้ว“โรงหมอของพวกเจ้าชั่งเปิดอย่างตามใจปรารถนาเหลือเกิน? คนมากมายขนาดนั้นต่อแถวรอตรวจอาการ เจ้าดูเขา ดื่มชาอ่านหนังสือ ไม่รู้ยังคิดว่าที่นี่เป็นโรงเหล้าซะอีก!”“หมอเองซวยอะไร ท่าทางเช่นนี้ ยังจะเปิดโรงหมออะไร? จากที่ข้าเห็นนะ! ฤกษ์ดีของการปิดกิจการไปเลย จะได้ไม่ขวางหูขวางตาพวกเรา”“นั่นสินั่นสิ ครั้งแรกที่เห็นหมอที่ไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่เช่นนี้ คาดว่าแม้แต่ยาสมุนไพรก็รู้จักไม่หมด ทุกคนแยกย้ายเถอะ!”“……”หลังจากที่มีหนึ่งถึงสองคนเริ่ม ก่อนหน้านี้แม้จะขัดตา แต่คนไข้ที่มีท่าทางพยายามขอร้องให้ลองตรวจ ก็เริ่มหวั่นไหว มีบางคนที่กระทั่งแม้แต่แถวก็ไม่ต่อแล้ว ก็จากไปด้วยความโกรธโดยตรงแต่ทว่าที่แปลกก็แปลกตรงที่ ไม่ว่าผู้อื่นจะวิจารณ์อย่างไร หมอผู้นั้นที่อ่านหนังสือดื่มชาก็ยังคงทำตามทางของตนเอง สุดท้ายจนกระทั่งนอนลงและยกขาไขว่ห้างบนเตียงโดยตรง1084
ส้งเย่นกุยที่กำลังนั่งตรวจโรค หาโอกาสมองหลานเยาเยาแวบหนึ่ง จิตใจไม่วอกแวก สงบและสบายใจ ไม่ได้ผลกระทบจากการวิจารณ์ของปราชาชนสักนิดส้งเย่นกุยยกมุมปากขึ้น มองดูฝูงชน ส่ายหน้าอย่างจนปัญญาโง่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเจ้านายอยู่ในยุคปัจจุบันมีอิทธิพลสามารถบงการสิ่งต่างได้ คิดต้องการให้นางลงมือรักษาโรค จ่ายเงินมากเท่าไหร่ อำนาจยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ยังจะต้องดูอารมณ์ของนางอารม
