—ก้อนเมฆบนฟากฟ้า เหมือนกระดาษที่เริ่มเหลือง ทำให้ความเหน็บหนาวของฤดูหนาวยิ่งหนาวเหน็บหนักหน่วงขึ้น โคมไฟที่มีสีสันบนท้องถนน ใช้สีแดงเป็นหลักเป็นผืนสีแดงสดทั้งหมด คนสัญจรที่เดินถนนไปมาเพราะใกล้จะถึงวันชำระค่าใช้จ่ายปลายปีแล้ว ดังนั้นยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆแม้จะไม่คึกคักเท่าปีที่ผ่านมา แต่ก็เพียงพอที่จะยืนยันได้ว่านี่ความปีติที่ชัดเจน!หนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง ผมดำรวบสูง แก้มขาวชมพูระเรื่อ สะอาดสะอ้านเหมือนหยกงามก้อนหนึ่งร่างกายสูงโปร่ง สวมชุดคลุมสีอ่อนทั้งตัว ยืนอยู่บนหลังคาโรงเหล้าแห่งหนึ่งอย่างเงียบๆ มือทั้งสองอยู่ด้านหลัง สายตาเหลือบมองไปยังจวนที่หรูหรางดงามที่อยู่ไกลๆนั่น จิตใจราวกับว่าสงบลงแล้วส้งเย่นกุยเหาะขึ้นบนหลังคาโรงเหล้า มองดูหลานเยาเยาที่แต่งตัวเป็นผู้ชาย ได้เพียงส่ายหัวอย่างจนปัญญา“ยังไงร่างกายเช่นนี้ก็เจริญตากว่าจริงๆ เวลาที่เป็นลูกผู้หญิงงดงามเหมือนดอกไม้สวมชุดผู้ชายก็หล่อเหลาห้าวหาญ จะชายจะหญิงก็ยังสง่างามจริงๆเพียงแค่สายตาเช่นนี้น้า มองทุกวัน มองด้วยความหวังเป็นอย่างยิ่งทุกๆวัน ทำไมท่านไม่บุกเข้าจวนอ๋องเย่ไปตรงๆบอกอ๋องเย่ว่าท่านก็คือหลานเยาเยาทั้งสองคนได้พบกัน กำหนดชีวิตส่วนตัวที่เป็นนิรัดร์ จากนั้นก็มีทั้งชีวิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข1076
ตัดความทุกข์ที่ได้รับจากความคิดถึงทั้งวันทั้งคืนที่นี่ทิ้งไป ท่านดู ตอนนี้ท่านผอมจนกลายเป็นอะไรแล้ว”ในฐานะของระบบ เขาก็ทนดูไม่ได้แล้วส
