ามเดือนมานี้ทันทีที่ออกมาจากทะเลทราย หลานเยาเยาก็มุ่งตรงมาที่ประเทศก่วงส้าอย่างเร่งรีบ หลังจากเข้าประเทศก่วงส้า ก็ไม่หยุดฝีเท้ารีบไปทางเมืองหลวงในที่สุดถึงเมืองหลวงแล้ว นางในฐานะหมอก็คิดถึงจนแทบเป็นโรคแล้ว ไปฝืนหยุดฝีเท้าไว้ เปลี่ยนชุด ฝึกลูกคอ เปลี่ยนหน้าตาเป็นลักษณะผู้ชายหลังจากนั้นก็ซื้อร้านค้า แล้วรวบรวมวัตถุดิบปรุงยา แล้วก็ไม่ไปพบเย่แจ๋หยิ่ง แต่ในเวลาใกล้คํ่าของทุกวัน จะยืนอยู่บนหลังคาโรงเหล้า มองดูจวนของจวนอ๋องเย่เขาเพียงอยากบอก :ทำเช่นนั้นทำไมล่ะ?ทำให้เป็นเรื่องที่ซับซ้อนขนาดนั้นทำไมกัน?ทรมานแบบนี้ไม่มีประโยชน์ ที่สำคัญที่สุดคือเขากลายเป็นคนรับใช้ที่ถูกเรียกใช้ทำธุระมากมายไปทั่ว ยังต้องเปลี่ยนหน้าตาตามนางอีกมองดูลักษณะหน้าตาของตัวเองตอนนี้ เขาแทบจะจำตัวเองไม่ได้แล้วหลานเยาเยาเก็บสายตากลับ เหลือบมองส้งเย่นกุยแวบหนึ่ง“ก็เพียงแต่เจ้าที่พูดมาก”หากว่าที่ส้งเย่นกุยบอกเช่นนั้นเป็นจริง แบบนั้นเรื่องราวทุกอย่างบนโลกมนุษย์ก็ง่ายดายขึ้นมากแล้ว ไหนเลยจะมีอุปสรรค์ของความรักความเกลียดชังอะไรอีก1077
ระหว่างนางกับเย่แจ๋หยิ่ง ไม่ใช่บอกว่าเจอกันยอมรับความสัมพันธ์กันได้ก็สามารถยอมรับความสัมพันธ์กันได้ในใจของนางมีความทรงจำช่วงหนึ่งที่สลักอยู่ในกระดูกเพิ่มขึ้นมา แบบนี้จะทำให้นางใช้ชีวิตชั่วชีวิตกับเย่แจ๋หยิ่งโดยจิตใจที่ไม่วอกแวกได้อย่างไร?นี่สำหรับเย่แจ๋หยิ่งแล้ว ชั่งไม่ยุติธรรมนักสำหรับตัวเอง ก
