วยเล็กน้อย พลิกขึ้นด้านบนเบาๆ จะมองอย่างไร ก็เป็นเนื้อชิ้นใหญ่ที่เน่าเฟะ น่าหวาดกลัวเป็นที่สุด“คนผู้นี้ดูเหมือนจะตายไปแล้ว เกรงว่าแม้จะมีวิชาการรักษาลํ้าเลิศก็ไม่มีทางรักษาได้”“เหม็นเกินไปแล้ว อย่ารักษาเลย รีบเตรียมงานศพ ฝังไปโดยเร็วแต่เนิ่นๆ หากว่าเป็นเหมือนโรคเรื้อนที่ติดต่อได้เช่นนั้น นั่นก็ทำร้ายตัวเองและผู้อื่นด้วยแล้ว”“จริงๆเลย เหม็นขนาดนี้ ก็กล้าหามออกมา ไม่รู้ว่าโรงหมอแห่งนี้เปิดใหม่วิชาการรักษายํ่าแย่หรือ?”สมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงร้องไห้อย่างทุกข์ทรมาน จึงไม่ได้สนใจคำพูดของบรรดาผู้คน1086
หมอโรงหมอของเมืองหลวงล้วนดูมาหมดแล้ว ไม่มีสักคนที่สามารถรักษาได้ หากว่าไม่ได้จำใจต้องทำเช่นนี้ นางจะให้คนรับใช้หามนายท่านมาที่โรงหมอเปิดใหม่แห่งได้อย่างไรกันอย่างไรเสียทั้งที่รู้ว่าช่วยไม่ได้ก็ลองทำให้ถึงสุด“หมอ ขอร้องท่าน รีบคิดวิธี ช่วยนายท่านของครอบครัวข้าด้วยเจ้าค่ะ”ส้งเย่นกุยไม่พูดจา หลังจากที่สำรวจชีพจรบริเวณคอ หันหน้าไปหาหลานเยาเยา“คุณชายซ่างกวน รีบมาดู ตรงนี้มีคนไข้ที่น่าสนใจผู้หนึ่งขอรับ”เจ้านายไม่ให้เขาเรียกนางว่าหลานเยาเยา และไม่ให้เรียกว่าเจ้านาย อนุญาตให้เรียกเพียงคุณชายซ่างกวน แบบนี้ทั้งแสดงให้เห็นว่าอายุยังน้อย ทั้งรู้สึกว่าน่าฟังสังเกตถึงความผิดปกติในนํ้าเสียงของส้งเย่นกุยหลานเยาเยาวางหนังสือลง ลุกขึ้นสาวเท้าไปถึงด้านหน้าของคนไข้ เพียงแค่แวบแรก สีหน้าของนางก็หนักหน่วง
