สุดท้ายก็พุ่งออกจากแขนเสื้อ ไหลลงบนพื้นดิน กระเซ็นเป็นดอกไม้เลือดเขาไม่ได้ยืนนาน เพียงรอให้คนของเผ่าอี๋หมานจากไปไกล จึงได้รีบเหาะไปทางที่พำนักทันทีมองเงาร่างของฮ่องเต้แฉลบออกไป หลานเยาเยาค่อยๆเดินไปตำแหน่งที่เขายืนก่อนหน้านี้ มองดูคราบเลือดบนพื้น เงียบอยู่ครู่หนึ่ง จึงได้หมุนตัวจากไป1052
รอนางกลับมาในบ้าน ห้องข้างๆที่ฮ่องเต้อยู่เป็นความดำมืด ในใจกลัดกลุ้มเล็กน้อย คิดว่าฮ่องเต้ไปที่ห้องของนางอีกแล้ว เมื่อเพ่งมอง ประหลาดใจเล็กน้อยห้องของนางก็มืดสนิทเขาบาดเจ็บแล้ว จะสามารถวิ่งไปไหนได้? ไม่รู้ว่าวิชาการรักษาของตัวเองสูงส่งหรือไง?เข้าไปในห้องแล้วจุดเทียน ทันใดนั้นแสงเทียนก็เติมเต็มทั้งห้อง ในใจมีปัญหาเพราะฉะนั้นไม่มีความอยากนอนแต่ระหว่างที่หมุนตัว พบว่าบนเตียงมีเงาร่างที่หลับสนิทอยู่ร่างหนึ่งรองเท้าบูตยาวไม่ได้ถอด เท้าทั้งสองยังคงเหยียบอยู่บนพื้น เพียงแต่ลำตัวครึ่งท่อนบนนอนขวางไปที่เตียงของนาง ยังใช้เครื่องนอนคลุมที่ช่วงท้องอีกตาทั้งสองข้างปิดสนิท สีหน้าปกติมองดูอย่างละเอียด พบว่าริมฝีปากบางๆของเขาเริ่มซีดขาวเล็กน้อยในใจของหลานเยาเยาสับสนขึ้นมาฉับพลันรีบเดินไปด้านหน้า อยากถีบเขาให้ฟื้น ขณะที่นางเตะออกไปตกลงที่ต้นขาของเขา เห็นได้ชัดว่าเบาแรงลงแล้วกล่าวว่า“นี่ ตื่นสิ จะนอนก็ไปนอนในห้องของท่าน”“อย่ามาแกล้งตายกับข้า ข้ารู้ว่าท่านจงใจ ยังไม่ลุกขึ้นมาอีกข้าจะถีบจริงๆแล้ว”“เจ้าบ้า ยังจะแกล้ง
