จตื่นขึ้นมาจากฝันอีกครั้งหนึ่ง มองดูฮ่องเต้ที่นั่งลูบผมของนางอยู่ด้านหน้าเตียง หลานเยาเยาก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว“เกิดมาในฐานะฮ่องเต้ ท่านไม่อยู่ในราชสำนักจัดการเรื่องใหญ่ของประเทศ วันๆติดตามข้าเพื่ออะไร”ได้ยินดังนั้น!สีหน้าฮ่องเต้ไม่เปลี่ยน ใช้นิ้วมือเอาเส้นผมของนางมาเล่นในมือ หมุนรอบหนึ่งจากนั้นก็ปล่อยลง แล้วหมุนใหม่อีกรอบแทนที่จะรู้สึกเบื่อ ยังทำด้วยความสุขและไม่เบื่ออีกด้วยไม่ได้รับคำตอบ นํ้าเสียงของหลานเยาเยาก็หนักแน่นขึ้นมาก“ถามท่านนะ?”ฮ่องเต้ยิ้มทันที เอนตัวเข้ามามองดูนาง ริมฝีปากบางๆที่อ่อนนุ่มเริ่มขยับ :“ได้ข่าวว่าที่ไกลๆมีเจ้า ออกเดินทางไกลพันลี้ ข้าโชยลมที่เจ้าเคยโชย เคยดูทิวทัศน์ที่เจ้าเคยดู และพบเจอกับเจ้าโดยบังเอิญที่สถานที่แห่งนี้ นี่นับได้ว่าชีวิตนี้มีวาสนาต่อกันหรือไม่?”เอาอีกแล้ววันเวลาที่ถูกฮ่องเต้ติดตามเหล่านี้ เขาจะโพล่งวาจาเหล่านี้ออกมาเป็นระยะๆแรกเริ่มยังรู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อ ฮ่องเต้ที่ในดวงตามีเพียงกลอุบายร้าย นึกไม่ถึงว่าเปลี่ยนชุด ขยับตัวก็เปลี่ยนเป็นลักษณะของคุณชายครอบครัวขุนนาง ปากหวานไม่ว่า ยังจะพูดคำพลอดรักเป็นอีกเริ่มแรกยังคิดว่าเขาได้รับความกระทบกระเทือน1047
คิดไม่ถึง กลับเห็นเขาแอบอ่านหนังสือนิทานโดยบังเอิญ คำที่เคยพูดล้วนลอกเลียนแบบออกมาจากด้านในนั้นชั่วพริบตาก็รู้สึกได้ถึงแผนการร้ายเต็มไปหมดดวงตาที่มองเขาก็ยิ่งไม่เป็นมิตรแล้ว“ท่านติดตามข้าตลอดทาง
