แม้ว่าจะใช้ชีวิตโดดเดี่ยวเพราะคำสั่งเสียก่อนที่นางจะเสียชีวิต แต่ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ก็เหมือนศพเดินได้บรรดาผู้คนเงียบแล้ว……พวกเขาไม่รู้ว่าควรไม่ควรเชื่อแต่ เป็นคนก็ล้วนต้องมองออก เย่หลีเฉินมีใจต่อหลานเยาเยาเขาจะไม่หาที่ฝังนางลวกๆ จากนั้นก็แต่เรื่องโกหกพิสดารเรื่องหนึ่ง มาหลอกลวงพวกเขาบางทีที่เขาพูดเป็นความจริงมองดูสีดำดั่งหมึก ชั้นเมฆฟ้าคะนองฟ้าแลบที่เหมือนดังวังวน เย่หลีเฉินยื่นมือชี้ท้องฟ้า สาบานต่อสวรรค์ :“ข้าเย่หลีเฉินใช้ชีวิตเพื่อสาบาน หากพูดปลดแม้ครึ่งประโยค ชีวิตนี้……ให้มีชีวิตที่ไม่สงบสุขตลอดไป หลังจากตายไปแล้วไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีกต่อไป”1036
หากว่าเช่นนี้สามารถทำให้พวกเขาเชื่อได้ แม้ว่าการสาบานจะเป็นจริงแล้วอย่างไร?ท้ายที่สุดพวกเขาเลือกที่จะเชื่อ มองดูเย่หลีเฉินฝืนลากเล่หกจากไปช้าๆ คนที่เหลือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็รีบตามจากไปเดินไปไกลมากแล้ว ขณะที่คนอื่นไม่ได้สนใจ เย่หลีเฉินก็อดที่จะหันกลับไปไม่ได้ในที่สุด มองไปทางสถานที่ที่ซ่อนฝังหลานเยาเยารอข้า……ข้าจะกลับมากลับมาสร้างหลุมศพที่งดงามตระการตาให้เจ้าหลังจากพวกเขาจากไป ชั้นเมฆที่เหมือนกระแสนํ้าวนค่อยๆเชื่อมกับบนพื้นเหมือนดั่งพายุทอร์นาโด ฟ้าร้องฟ้าผ่า ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ ผู้ที่มีท่าทางปัญญาชนผู้หนึ่งมาเดินมาช้าๆ มองดูเมฆเป็นชั้นๆที่เหมือนพายุทอร์นาโด สีหน้าเคร่งเครียด มือกำเป็นหมัดแน่นพึมพำในปาก :“จะต้องมาเป็นแน่ จะต้องแน
