นสีขาวไร้ขอบเขตเบื้องหน้าค่อยๆชัดเจนขึ้น มีกลุ่มคนพลุกพล่าน เสียงดังจอแจ ยังมีใบหน้าที่หล่อเหลาดั่งเทพเซียนแวบผ่านไป แผ่กระจายความน่าเกรงขามและความเย็นเฉียบของผู้เป็นกษัตริย์เย่แจ๋หยิ่ง? !ทำไมเขาก็อยู่ด้วย?ไม่ถูก เขาไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่ง……แต่เซียนชุดขาวปรากฏตัวเพียงในภาพลวงตาเท่านั้น สวมใส่ชุดขาวทั้งตัว งดงามไม่เหมือนคนธรรมดาฉันพลันนั้น เงาร่างคนอีกผู้หนึ่งก็แฉลบผ่านข้างกายไป เหมือนกับว่าค่อนข้างรีบร้อน“ฮ่องเต้ ฮ่อง……”ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ยังคงความอ่อนเยาว์ มีความห้าวหาญอยู่บ้าง กลับแต่งตัวแบบจอมยุทธ แต่งตัวไม่เข้ากับวัยเป็นอย่างมาก มองดูบุคคลด้านหน้าที่เดินอย่างรวดเร็วเขารีบสาวเท้าตาม เปิดปากแล้วร้องเรียกอย่างเคารพแค่เพิ่งจะร้องออกจากปาก ก็ถูกสายตาที่เย็นยะเยือกของฮ่องเต้ทำให้ฝืนกลํ้ากลืนกลับไปจากนั้นเสียงร้องเรียกแผ่วเบา : “คุณชาย”อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ1039
ฮ่องเต้อยู่ดีๆก็เลิกการว่าราชการ พาเขามาที่เมืองหยินไห่ที่ทุรกันดารห่างไกลความเจริญเพียงผู้เดียว“มีเรื่องก็ว่ามา”เสียงของฮ่องเต้เย็นชา ทั้งๆที่ตั้งใจกดเสียงตํ่า พยายามพูดจาให้มีไมตรีจิตเล็กน้อย แต่ยังเป็นเส้นเสียงที่มนุษย์ห้ามเข้าใกล้ชนิดนั้นอยู่“คุณชาย ในบ้านยังมีเรื่องมากมายให้จัดการ ท่านจะกลับไปเมื่อไหร่ขอรับ?”ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองกระวนกระวายแทบบ้าแล้วในมือเขาได้รับจดหมายลับกองเป็นภูเขาแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นข่าวสารเร่งเร้าให้ฮ่องเต
