“เจ้าตัดสินใจเรื่องอะไร? บอกข้า ข้าพิจารณาให้เจ้า” เย่แจ๋หยิ่งยังคงยกมุมปากมองดูด้วยความรักความเอ็นดู“จะไม่บอกท่าน”หลานเยาเยารู้ คนชราผู้หนึ่งอายุเกือบร้อยปี ออดอ้อนอยู่ด้านหน้าของหนุ่มน้อยผู้หนึ่งที่สง่างามเกินคนทั่วไป เป็นเรื่องที่น่าขันเรื่องหนึ่งแต่เย่แจ๋หยิ่งกลับยิ้มแล้วจ้องดูนางอย่างใจเย็น ตั้งใจฟังทุกคำที่นางเอ่ยหลานเยาเยายื่นมือที่แก่ชราออกไป ลูบใบหน้าของเย่แจ๋หยิ่ง เอ่ยชัดถ้อยชัดคำ“รับปากข้าเรื่องหนึ่งได้ไหม”“ได้!”“เวลาที่ข้าเกิด ท่านไม่เคยมีผู้หญิงคนอื่น หลังจากข้าตาย ท่านก็อย่าแต่งงานกับคนอื่น? ได้หรือไม่?” ในนํ้าเสียงของนางแฝงไปด้วยการขอร้องเล็กน้อยเย่แจ๋หยิ่งกุมมือของนาง กำไว้ในมือแน่น“……อย่าพูดเลอะเทอะ เจ้าจะไม่ตาย”หลานเยาเยา : “รับปากข้า”“ได้!” เย่แจ๋หยิ่งสาบานต่อฟ้าทันที : “ชาตินี้ชีวิตนี้ ชาติหน้าชีวิตหน้า ทุกๆชาติฟ้าดินเป็นพยาน พระอาทิตย์พระจันทร์ชี้ขาด ข้าเย่แจ๋หยิ่งมีเจ้าเพียงผู้เดียว หากว่าผิดคำสาบาน ไม่ให้มีชีวิตอยู่ต่อ ตกนรกตลอดไป”1020
นํ้าเสียงไม่เร็ว เอ่ยคำชัดเจน ทุกคำล้วนประทับอยู่ในกระดูกของหลานเยาเยาอย่างหนักหน่วงหลานเยาเยายิ้มแล้ว!ยิ้มไปยิ้มมานํ้าตาของนางก็ไหลลงหยดหนึ่ง นํ้าเสียงสั่นเครือ :“ข้าก็เช่นกัน!”“อ๊า ความจริงข้านอกจากจะโปรดปรานอาหารรสเลิศ เงินทองและยาสมุนไพร ยังชอบท่องเที่ยวไปทุกที่ ชมทิวทัศน์ที่งดงามของภูเขาแม่นํ้าทั้งสี่ฤดู หากข้าตายแล้วท่านไ
