ปดูแทนข้าได้หรือไม่?”พูดจบประโยคนี้ก็ไม่รอการตอบสนองใดๆของเย่แจ๋หยิ่ง นางผละออกจากมือของเขาโดยตรง จี้จุดของเขา จากนั้นก็ดูท้องฟ้าที่เหมือนหลุมดำแวบหนึ่ง แฉลบตัวไปที่ราชครูเทียนเวิงทางนั้น“ราชครูเทียนเวิง ข้าสามารถยับยั้งพิษสองชนิดในร่างกายของท่าน และสามารถเปิดกล่องในมือของท่านได้ ยังสามารถเป็นตัวประกันให้ท่านได้อีก พวกเรามาทำการแลกเปลี่ยนกันเป็นอย่างไร?”ได้ยินดังนั้น!ราชครูเทียนเวิงก็ฝ่ามือหนึ่งตีจื่อเฟิงออกไป หมุนตัวมองไปทางหลานเยาเยา ในตาไม่มีความดีใจแม้แต่น้อย มีเพียงการจ้องดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน“คิดอยากจะใช้กลอุบายอะไรอีก?”1021
เผชิญหน้ากับความแก่ชราหลานเยาเยา ราชครูเทียนเวิงก็ไม่ได้มีกระจิตกระใจที่จะหัวเราะเยาะเย้ย เรื่องที่มีประโยชน์ต่อเขาอย่างมากและไม่ได้มีผลเสีย มีแปดถึงเก้าในสิบที่จะเป็นกลอุบายแต่กลอุบายนี้ชั่งล่อใจคนนักถอนพิษ……ยาฉางตาน……ก็คือสิ่งที่เขาอยากได้ที่สุดตอนนี้ แม้ว่าจะเป็นอุบาย เขาก็ยินยอมพร้อมใจจะกระโดดเข้าใป อย่างไรเสีย ใครก็ไม่สามารถรับรองได้ว่าผู้ที่เข้าไปในอุบายจะพลิกเกมได้หรือไม่หลานเยาเยามุมปากยกขึ้นกล่าวเสียดสี :“ที่แท้ราชครูเทียนเวิงที่ไร้คู่ต่อสู้บนโลกนี้ก็กลัวข้าหรือ? กลอุบายหนึ่งเท่านั้น ในนั้นมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นยาฉางตานร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้า นั้นเป็นถึงของที่ท่านใฝ่ฝัน ไม่คิดจะลองดูหรือ?”พูดพลาง หลานเยาเยาลูบเส้นผมที่ห้อยอยู่ตรงด้านหน้า แฝงด้
