วยความเสียดายเล็กน้อย“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าหลานเยาเยาเป็นเพียงหญิงผู้อ่อนแอผู้หนึ่ง ตอนนี้ยังจะเหมือนกับท่าน เป็นคนแก่ที่อายุเกือบร้อยปีแล้ว มือเท้าไม่ว่องไว ความสามารถของร่างกายค่อยๆเสื่อม ใกล้ความตายเข้ามาเรื่อยๆแล้ว”เวลานี้การชักจูงอย่างอดทนได้ผลแล้วอย่างไรเสีย!ความเป็นอมตะก็เป็นจุดอ่อนอย่างเดียวของราชครูเทียนเวิง1022
ราชครูเทียนเวิงหวั่นไหวแล้ว เขายื่นมือชี้ที่นาง ในตาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง“ได้ เจ้าเข้ามา” เพราะอยู่ที่นี่จะค่อยๆเสียเวลาจนตาย เดิมพันสักตายังจะดีซะกว่ามองดูท่าทางของหลานเยาเยา จากความรวดเร็วในการแก่ชราของนางตอนนี้คาดว่าคงร้อนใจต้องการอยากได้ยาฉางตานมากกว่าเขาสินะ?“เยาเยา อย่าเข้าไป”เย่แจ๋หยิ่งที่ถูกจี้จุด พยายามตะโกนเสียงดัง เพิ่มความรวดเร็วในการคลายจุดให้ตัวเอง ตาสองข้างจ้องมองหลานเยาเยาติดๆ กลัวว่านางจะมีการพลาดพลั้งนางต้องการทำอะไรกันแน่?ความคิดหนึ่งแวบผ่านเข้ามาในจิตใจ ทำให้จิตใจของเขาไม่สงบสุขคนที่เหลือล้วนบาดเจ็บสาหัสทั้งหมด มีที่ถึงกระทั่งล้มอยู่ที่พื้นลุกไม่ได้ พวกเขาแต่ละคนมองดูหลานเยาเยา ไม่รู้ว่านางต้องการทำอะไร และตกตะลึงที่พบการเปลี่ยนแปลงของรูปลักษณ์ภายนอกของนางในตอนนี้พวกเขาไม่รู้ว่านางต้องการทำอะไร……เพียงแค่รู้สึกว่าเหมือนจะมีเรื่องอะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้น แต่กลับไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร?ต้องหยุดยั้งไหม?แต่พวกเขาจะเอาอะไรมาหยุดยั้ง?ทำได้เพียงมองดูเรื่องราว
