ที่จะเกิดขึ้นอยู่เฉยๆไม่ฟังเสียงตะโกนของเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยาไม่กล้าแม้จะหันหน้ากลับมา กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนในชั่วขณะ ทำใจกับการอยู่ด้วยกันครั้งสุดท้ายไม่ได้1023
นางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มของเทพธิดาเหมือนที่ผ่านมา แม้ว่าโฉมหน้าจะไม่อยู่แล้ว นางก็ยังคงยิ้มอย่างผ่าเผยงดงาม ไม่มีใครรู้สึกว่าเสียบรรยากาศ แต่กลับเกิดความเศร้ารันทดขึ้นมาถึงด้านหน้าของราชครูเทียนเวิง นางยื่นมือออกไปให้เขา“ให้ข้า”ที่นางพูดคือกล่องในมือของราชครูเทียนเวิง สีหน้าไม่เพิกเฉย แววตาไม่เปลี่ยนราวกับว่าตอนนี้สำหรับนางแล้วเรื่องทุกอย่างล้วนไม่สำคัญแต่ทว่าราชครูเทียนเวิงยังคงระมัดระวัง หดมือที่ถือกล่อง“เอายาถอนพิษให้ข้าก่อน!” นํ้าเสียงเด็ดขาดหลานเยาเยาถอนหายใจ หัวเราะเบาๆเสียงหนึ่ง“ก็ได้ ก็แค่ยาถอนพิษเอง!”มือที่ยื่นออกไปข้างนั้น ไม่ได้เก็บกลับมา แต่ยื่นไว้เช่นนี้ตลอด อยู่ที่ด้านหน้าของราชครูเทียนเวิง อุ้งมือปรากฏยาลูกกลอนเม็ดกลมๆสองสามเม็ดทันใด กลมอวบแวววาว ทันทีที่ดูก็เป็นของที่ลํ้าค่าไร้ที่เปรียบ“ยาอยู่ที่นี่ แต่ว่าไม่ใช่ยาถอนพิษ พิษกู่ฝ่างซินถอนไม่ได้ และพิษที่ท่านโดนเมื่อครู่ หากว่าข้าเดาไม่ผิด ก็ถอนไม่ได้ พวกมันทำได้เพียงยับยั้งสารพิษของยาพิษสองชนิดที่แก้ไม่ได้ไว้ชั่วคราวเท่านั้น”นี่เป็นความจริงหลานเยาเยาไม่อยากโกหก และไม่จำเป็นต้องโกหก1024
มองดูยาลูกกลอนสองสามเม็ดนั้น ราชครูเทียนเวิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ในแววตาเต็
