ย่แจ๋หยิ่งที่เปื้อนเลือดของตัวเองนั้นยันไปที่พื้นพอดี และบนพื้นนั้นเดิมทีมันควรจะเป็นที่ตั้งของบัลลังก์มังกรตอนนี้ เลือดที่เปื้อนบนมือของเย่แจ๋หยิ่งถูกดูดออกไป“ครืดด……”ทั้งห้องโถงใหญ่สั่นสะเทือน ทุกคนต่างตกใจกับเหตุการณ์ไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แม้แต่ราชครูเทียนเวิงที่จะโจมตีหลานเยาๆเป็นครั้งสุดท้ายยังต้องหยุดมือ และเงยหน้ามองแหล่งที่มาของการสั่นสะเทือนมีเพียงแต่สายตาของเย่แจ๋หยิ่งและหลานเยาเยา ที่มองไปยังพื้นใต้ฝ่ามือของเย่แจ๋หยิ่งแรงสั่นสะเทือนนั้นมาจากใต้ดินพื้นเดิมทีเรียบๆ ไม่มีช่องอะไร จู่ๆก็มีช่องแตกออก และตรงกลางก็จมลงไปทันที1008
เย่แจ๋หยิ่งดึงมือกลับมาด้วยความประหลาดใจ มองหลุมสี่เหลี่ยมดำๆนั่น เขามองที่มือตัวเองอีกครั้ง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสงสัยการสั่นสะเทือนนั้นยังไม่หยุด กลับแรงขึ้นเรื่อยๆ ยอดของห้องโถงใหญ่เริ่มทลายเย่แจ๋หยิ่งรีบบินไปข้างกายหลานเยาเยาและปกป้องนาง ไม่ให้นางได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยทองที่ทลายลงมาราวกับฝน จนกระทั่งหลังคาด้านบนทลายจนหมด ผลลัพธ์ก็คือห้องโถงใหญ่ค่อยๆสูงขึ้น จนถึงระดับหนึ่ง ทุกคนก็เห็นวังและศาลาพลับพลาที่ทลายลงมารอบๆ และกลไกทุกอย่างยังทำงานอยู่ แต่ก็ค่อยๆถูกทรายเหลืองโถมเข้ามากลืนกินไม่เหลือจื่อเฟิงมองไปทางห้องควบคุมกลไกหลัก พูดพึมพำอะไรสักอย่างแต่ไม่มีคนได้ยินและจื่อซีก็จับเขาไว้ เพื่อไม่ให้จื่อเฟิงที่ฟุ้งซ่านอยู่กระเด็นตกลงไป“เจ้าไม่อย
