ินก็ห่างออกจากพื้น ทั้งตัวถูกยกจนหน้าแดง ทำได้เพียงแค่ใช้สองมือจับมือที่กดคอเขาไว้นิ่งๆเขาอยากจะบอกว่าไม่ต้องสนใจเขาแต่ก็ไม่มีคำพูดอะไรออกมาเมื่อเห็นเย่หลีเฉินที่ใกล้จะหายใจไม่ออก หลานเยาเยาก็หยิบระเบิดควันออกมาตอนกำลังจะปาไป ฝ่ามือใหญ่ก็มาจับมือนางไว้“เขาจะไม่เป็นอะไร”จากนั้นก็ปล่อยมือนาง มองราชครูเทียนเวิงด้วยสายตาเย็นชา: “ปล่อยเขาก่อน”ราชครูเทียนเวิงยกมุมปากสะบัดเย่หลีเฉินออกไปไม่ใช่เพราะเขาใจอ่อน แต่ว่ายังไงเขาก็ต้องตาย ช้าไปหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร…
1012
