กจากหลานเยาเยาแล้ว คนอื่นๆก็มองไม่เห็น“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าเห็น”1010
หลานเยาเยาชี้ไปยังที่ที่เซียนชุดขาวยืนอยู่ หลุมสี่เหลี่ยมที่ทลายลงมาจนหมดก่อนหน้านี้ ตอนนี้ด้านในดูเหมือนจะมีของบางอย่างโผล่ออกมา เมื่อพุ่งไปยังหลุมนั้นถึงได้รู้ว่า มันคือบัลลังก์มังกรสีทองอร่ามส่วนเซียนชุดขาวในตอนนี้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร มือสองข้างวางบนที่วางแขนด้วยท่าทางสบายๆ หลังจากนั้นก็ยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง และก็เปลี่ยนเป็นโปร่งแสงจนมองไม่เห็นนี่หมายความว่าอะไร?หลานเยาเยายังคิดไม่ทันเข้าใจ ในสมองก็ค้นพบเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ที่รอยเลือดบนมือของเย่แจ๋หยิ่งถูกดูดนัยน์ตาก็ประกายขึ้นมาทันทีแอบฉุดแขนของเย่แจ๋หยิ่งเล็กน้อย อ้าปากกำลังจะพูดอะไร แต่เห็นร่างหนึ่งแฉลบผ่านไป มีคนไปนั่งบนบัลลังก์มังกรคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือราชครูเทียนเวิงที่มองพวกเขาอยู่ตลอดบัลลังก์มังกรนี้จะต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่!แต่เขานั่งลงไป ไม่มีปฏิกิริยาใดๆสักนิด ราวกับว่านอกจากความน่าเกรงขามมากกว่าบัลลังก์มังกรธรรมดาทั่วไปแล้ว ก็ไม่ได้มีอะไรที่พิเศษอีกราชครูเทียนเวิงผู้เจ้าเล่ห์ไม่ได้ยอมแพ้เท่านี้ เขาลงมาจากบัลลังก์มังกรและมายังข้างกายเย่หลีเฉิน ความเร็วของเขารวดเร็วมาก ไม่ให้โอกาสเย่หลีเฉินได้โต้ตอบ ก็กดคอเขามาบนแท่นแล้วหลังจากนั้นก็หันกลับมามองทางเย่แจ๋หยิ่ง นํ้าเสียงเต็มไปด้วยการข่มขู่“เจ้า นั่งไป ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าเขา”1011
พูดจบ สองเท้าของเย่หลีเฉ
