ซินตัวแม่ และราชครูเทียนเวิงก็ควบคุมคนที่มีหนอนลูกในร่าง โดยผ่านการควบคุมหนอนแม่ดังนั้น หนอนชนิดนี้จึงถูกเรียกว่าพิษกู่ฝ่างซิน!หลานเยาเยามองเย่แจ๋หยิ่งแว็บนึง จากนั้นก็มองราชครูเทียนเวิงทันที“คิดไม่ถึงว่าหนอนพิษกู่ที่หายไปนานอย่างหนอนพิษกู่ฝ่างซินจะมาอยู่ในมือเจ้าได้ ต้องนับถือจริงๆ”พอพูดว่านับถือ แต่แววตาของหลานเยาเยามีแต่เพียงความเย็นชา“เทพธิดา……ข้านั้นควรเรียกเจ้าว่าพราชายาเย่ คิดไม่ถึงว่าข้าที่ไปทั่วทุกสารทิศบนแผ่นดินใหญ่นี้มาหลายปีเช่นนี้ แต่กลับถูกคนรุ่นเด็กหลอกเอาเสียได้ การแกล้งตายสามปีก่อนพูดได้ว่ายอดเยี่ยมมาก”ในตอนบวงสรวงเทพแห่งสวรรค์ที่เมืองหลวง เขาก็เกือบจะมั่นใจแล้วว่านางคือหลานเยาเยา แต่คนคนนึงไม่ว่าวิชาการรักษาจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่สามารถเปลี่ยนใบหน้าให้ตัวเองได้ใช่ไหม?อีกอย่าง เทพธิดาจะใช่หรือไม่ใช่หลานเยาเยา สำหรับเขาแล้วก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก อย่างไรเรื่องที่สำคัญที่สุดของเขาก็คือยาฉางตานดังนั้นเมื่อครู่ เขาเห็นกับตาว่านางเอายาและผ้าพันแผลออกมาจากกลางอากาศก็ยิ่งแน่ใจว่าคือนาง หลังจากแน่ใจแล้ว ก็เข้าใจขึ้นมาทันที1001
ในเมื่อหลานเยาเยายังไม่ตายงั้นสิ่งที่เกิดขึ้นที่หุบเขาจิ้นเมื่อสามปีก่อนก็เป็นเพียงสถานการณ์หนึ่งอีกทั้งยังมีผู้ให้เลือด ที่เขามองว่าเป็นลูกศิษย์มาตลอดเป็นบทเรียนที่โหดเหี้ยมแก่เขาจริงๆในปีนั้นวิชาการควบคุมพิษกู่ถูกทำลายกลางคัน ทำให้เขาโดนแว้งกัด แผนการห
