เลือดสีแดงสดค่อยๆเปลี่ยนเป็นคลํ้าขึ้น ในใจก็เย็นวาบทันที ตรวจหาชีพจรของเขา ดวงตาก็แดงขึ้นมาเกือบจะทันทีที่แตะชีพจรเขาเส้นเลือดหัวใจแตกไปแล้ว ชีพจรค่อยๆอ่อนลง อีกทั้งยังโดนยาพิษซึ่งไร้ทางแก้ ที่ทำร้ายฝั่งศัตรูเป็นพันและฝั่งตัวเองเป็นแปดร้อยซึ่งแม้แต่เทพเจ้าก็ยังไร้แรงกลับสวรรค์แต่หลานเยาเยาไม่เชื่อโชคชะตา ไม่เชื่อความอัปมงคล หยิบยาสองสามชนิดออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ ต้องการจะยัดเข้าไปในปากของตาเฒ่าเย่นแต่กลับถูกตาเฒ่าเย่นยื่นมืออันสั่นเทามาขวางไว้“นังหนู อย่าเปลืองแรงเลย ปู่จะไปแล้ว เจ้าอย่าร้องไห้หล่ะ”“ให้ข้าได้ช่วยท่าน ข้าช่วยท่านได้ ข้าทำได้”นํ้าตาที่เอ่ออยู่ในดวงตาก็ไหลออกมาอย่างทนไม่ได้994
“ข้ารู้ ปู่นั้นรู้มาตลอดว่าเจ้า······เก่ง แต่ข้าเหนื่อยแล้ว และก็ไม่มีห่วงอะไรแล้วอยากจะไปที่ทางปรโลก······พบเพื่อเก่าเสียหน่อย ไม่ได้เจอมาหลายปีแล้ว ข้า ข้าเกือบจะลืมหน้าตาพวกเขาไปหมดแล้ว”“ท่านปู่ ท่านอย่าพูดไร้สาระ ท่านยังต้องห่วงข้า ห่วงพวกตาเฒ่าพวกนั้น พวกเขาเฝ้ารอให้ท่านกลับไปอยู่นะ! ท่านทิ้งพวกเราไปไม่ได้ มา อ้าปากกินยาดีๆนะ”ตราบใดที่ตาเฒ่าเย่นไม่ล้มเลิก ตราบใดที่เขายังมีความปรารถนาที่จะชนะ นางก็สามารถช่วยชีวิตเขาได้“นัง นังหนู ดูแลพวกเขาดีๆ······”“ไม่เอา ตาเฒ่าเย่น นี่มันเป็นเรื่องของท่าน ควรจะมีท่านดูแลเอง” ยาในมือถูกคีบไว้ในมือนิ่งๆ ทั้งๆที่รู้ว่าเพียงแค่ใช้แรง ก็สามารถเอายาย
