ัดเข้าไปในปากเขาได้แต่คนที่ไม่มีความปรารถนาที่จะอยากมีชีวิตอยู่ แม้จะกินยาเข้าไป ก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้ยิ่งไปกว่านั้น ยาในมือไม่มีทางที่จะช่วยเขาได้ ทำได้เพียงแค่ยื้อลมหายใจ“ปู่รู้ว่าเจ้า······รับปากแล้ว”“เปล่า ข้าเปล่า” หลานเยาเยาส่ายหัวสุดแรงแต่ตาเฒ่าเย่นก็อาเจียนเอาเลือดออกมาอีก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยปากอย่างยากลำบาก:“นังหนู······โง่······”มือของตาเฒ่าเย่นตกไปอย่างห่อเหี่ยว ดวงตาค่อยๆลดลง“ตาเฒ่าเย่น ตาเฒ่าเย่น ท่านปู่ ท่านปู่······”995
หลานเยาเยากอดศพของตาเฒ่าเย่นไว้ นํ้าตาพร่ามัว มือก็พยายามกรอกยาให้เขา แต่สุดท้ายยาที่อยู่ในมือก็กระจายหกลงกับพื้นเพราะตัวสั่นทันใดนั้นมือก็ถูกมือที่แสนอบอุ่นโอบเอาไว้ เสียงทุ้มน่าดึงดูดดังขึ้นมา“เยาเยา เจ้ายังมีข้า”หลานเยาเยาพยักหน้าเงียบๆตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเสียใจ นางยังมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าต้องทำ ดังนั้นจึงมอบศพของตาเฒ่าเย่นให้แก่จื่อซี จากนั้นก็ยืนขึ้นมาช้าๆ นัยน์ตาที่เย็นเยือกมองราชครูเทียนเวิงอย่างเย็นชาเขาต้องตาย!“ราชครูเทียนเวิงนั้นโดนพิษดูดจิต พิษนี้ร้ายแรงไม่มีทางแก้ หากใช้กำลังภายในมั่วซั่วก็จะทำให้ร่างกายระเบิดถึงตาย บังคับเลือดที่เป็นพิษออกมาแม้จะไม่มีทางแก้พิษ แต่ตราบใดที่เขาไม่ใช้กำลังภายใน ก็ไม่มีทางที่จะถึงชีวิต ที่พวกเราต้องทำก็คือบังคับให้เขาใช้กำลังภายใน”พวกเย่หลีเฉินที่เคยสู้กับเงาดำและหน่วยกล้าตาย หลังจากที่ได้ฟังนาง
