่นส่งเสียงฮึดฮัดเย็นชา เดินไปข้างหน้าสองก้าว“ไม่เป็นไร เรื่องวันนี้จะทำให้เจ้าสลักเอาไว้ในใจไปตลอด”989
ทันทีที่คำนี้ออกไป ราชครูเทียนเวิงก็อ้าปากหัวเราะยกใหญ่ ด้วยนํ้าเสียงอึมครึมคับแค้น“น้องเย่น เจ้าก็รู้ว่าเจ้าเอาชนะข้าไม่ได้ ทำไมต้องมาที่นี่ด้วย อยู่บ้านดีๆรักษาชีวิตไม่ดีหรือ ต้องมารนหาที่ตายที่นี่?”ได้ยินดังนั้น!ตาเฒ่าเย่นส่ายหัวเล็กน้อย ส่งเสียงยิ้มเยาะ“ก็ตั้งหลายปีแล้ว นิสัยหยิ่งผยองทะนงตนของเจ้าก็ยังไม่เปลี่ยนไป แต่ว่า เจ้าผิดแล้ว ข้าหมายความว่า แม้จะตาย เจ้าก็ต้องจำไว้ ว่าวันนี้คือวันอะไร”“โอ้?”ราชครูเทียนเวิงไม่เห็นด้วย “วันนี้มันวันอะไรหล่ะ?”ขณะนั้น สีหน้าของตาเฒ่าเย่นก็เปลี่ยนไป สายตาเผยความดุร้าย: “วันที่หัวเจ้าขาด”พูดจบ!ตาเฒ่าเย่นก็หายไปจากที่เดิม ในชั่วขณะเดียวก็ไปปรากฏตัวตรงหน้าราชครูเทียนเวิง ทำให้ราชครูเทียนเวิงตกใจเล็กน้อย แต่ก็มีประกายความดูแคลนออกมาคิดไม่ถึงว่าถูกขังมาหลายปี ศิลปะการต่อสู้ของเย่นโจกชิงยังไม่ลดลงเลยแต่น่าเสียดาย……คนที่เขาเผชิญก็คือเขา วันนี้จะจบชีวิตของเขาด้วยมือของตัวเองราชครูเทียนเวิงหลบฝ่ามืออันรุนแรงของตาเฒ่าเย่น จากนั้นก็โจมตีกลับไป การต่อสู้ระหว่างผู้มีวิทยายุทธสูงส่ง พวกตัวเบี้ยที่เหลือนั้นช่วยอะไรไม่ได้แต่ทว่า!990
ศิลปะการต่อสู้กำลังภายในของตาเฒ่าเย่น เดิมก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของราชครูเทียนเวิงออกไม่กี่กระบวนท่าก็เสียเปรียบ แต่ราชครูเทียนเวิง
