“ฆ่าเสด็จพ่อ? ยาพิษก็เป็นท่านที่กินเข้าไปเอง ไม่มีใครไปบังคับท่าน”เขาพบส้งเย่นกุยจริงๆ แต่พอคิดถึงว่าเสด็จพ่อของตนเองอาจจะยังมีชีวิตอยู่ จึงขอยาพิษที่แปลกๆ อย่างน้อยก็ดูแปลกตา ไม่ค่อยมีคนเห็นก็ได้แล้วคิดไม่ถึงว่าส้งเย่นกุนไม่เพียงแต่จะมี พอเขาหยิบยาพิษแปลกๆออกมา มันทำให้เขาต้องตะลึง“แต่อะไร? อ้วก……”“ข้านั้นคิดจะฆ่าเสด็จพ่อจริงๆ!”พูดจบ เย่หลีเฉินดึงกระบี่คมออกมาจากเอว จับกระบี่ไว้ในมือแน่น เขาบังคับตัวเองให้ลืมตา แทงเข้าไปตรงท้องของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าที่คิดจะหนี“เจ้าไม่สามารถ……อ๊า……”“กระบี่นี้ เพื่อโจวหยาง”หลังจากที่เขาดึงกระบี่ยาวออกมา ก็พยายามอดกลั้นเก็บอารมณ์ซับซ้อนที่ฆ่าพ่อตัวเอง และเล็งกระบี่ไปที่ฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าอีกครั้ง“กระบี่นี้……เพื่อตัวข้าเอง”“ตอนที่กระบี่ดึงออกมาอีกครั้ง ฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าก็หายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว ทำได้เพียงแต่มองเย่หลีเฉิน พูดคำพูดที่จะร้องขอชีวิตออกมาไม่ออก เพียงแต่เห็นนํ้าตาก่อนความตายจะมาถึงไหลลงมาจู่ๆเย่หลีเฉินก็หันไปกระทันหัน หลับตาลงนิ่งๆ และแทงเข้าไปอย่างแรงอีกครั้ง“และดาบนี้……เพื่อทุกคนที่ต้องตายอย่างไม่ได้รับความยุติธรรม”979
เมื่อดาบที่เปื้อนเลือดถูกเย่หลีเฉินดึงออกมาอย่างสั่นเทา เขาถึงจะหันกลับมาและมองฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าที่นอนตายตาไม่หลับ จากนั้นก็ล้มลงไปกับพื้นอย่างไร้แรงสุดท้ายก็ยื่นมือออกไปปิดตาทั้งสองข้าของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าว่ากันว่า
