ทุกราชวงศ์ ต่างก็มีคำสาปที่ทำลายไม่ได้นั่นก็คือฆ่าพ่อแม่ตัวเอง!เขาเคยคิดว่าเพียงแค่ตรงไปตรงมา เขาก็สามารถทำลายคำสาปนี้ได้แล้ว แต่ผลสุดท้าย เขาก็เดินบนทางที่ฆ่าพ่อแม่ตัวเองคนที่ฆ่าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเสด็จพ่อของตัวเอง……——“คงเป็นไปไม่ได้? เห็นเจ้าก็หนีแล้ว ส้งเย่นกุยหวาดกลัวขนาดนั้นเลยหรือ?”หลานเยาเยารู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเล็กน้อย ทำเสียงสูงขึ้นมาก“อื้ม เป็นเช่นนี้จริงๆ!”เดิมทีก็เป็นแค่เกร็ดเล็กๆเรื่องหนึ่งที่ไม่สำคัญอะไร แต่พอฟังจื่อซีพูด ส้งเย่นกุยผู้นี้เผยความแปลกขึ้นมาได้ทุกที่ และมักชอบมาติดอยู่กับเยาเยาของเขา ดังนั้นจึงต้องสนใจหน่อยก่อนหน้านั้นตอนที่ไล่ตามเยาเยาตั้งแต่ ริมทะเลสาบป่าไผ่ พอไปได้แค่ครึ่งทางก็พบกับนักฆ่า ไม่นานก็จัดการนักฆ่าจนหมด เหลือเพียงไม่กี่คน ที่ถูกคนที่มีท่าทางเหมือนนักปราชญ์ตัดหัวในกระบวนท่าเดียวพอหันกลับไปมานักปราชญ์ผู้นั้น สีหน้าของนักปราชญ์ผู้นั้นก็ซีดทันที และวิ่งหนีไปราวกับเห็นผี980
ขี้ขลาดเช่นนี้ เยาเยาคงไม่ชอบเขาแค่กลัวเขาก็พอ ส้งเย่นกุยดอกนี้ก็เหมือนกับดอกท้อที่บอบบาง แค่เขาเด็ดก็จะขาดที่จัดการยากที่สุดก็คือเย่หลีเฉิน ดอกท้อเน่าดอกนี้ การแสดงออกมาในช่วงเกือบครึ่งปี แม้แต่เขาดูแล้วยังเจริญตา งั้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเยาเยาที่ใจอ่อนจากการบรรยายเป็นขั้นเป็นตอนของจื่อซี รูปแบบการปฏิบัติต่อกันของเย่หลีเฉินและเยาเยาก็เกือบจะเป็นเพื่อนกันแล้ว จะเห็นได้ว่าระ
