“เยาเยา ข้าคิดถึงเจ้า”คิดถึงมากๆจริงๆตั้งแต่เห็นนางก็อยากพูดประโยคนี้แต่ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจแล้วก็รู้อยู่ว่าเรื่องที่นางอยากทำ จะทำอย่างไม่ลังเล แต่เขาก็ไม่ควรปล่อยนางจากตัวเองมาคนเดียว แม้ว่าจะต้องมัด ก็จะต้องมัดนางไว้ข้างกายตัวเอง ความเจ็บปวดและความทรมานทั้งหมด ก็ควรจะให้เขารับไว้นางควรที่จะมีความสุข ได้กินอาหารทั้งโลกก็ไม่เป็นไร ได้ตั๋วเงินทั้งโลก ทำเรื่องทุกอย่างที่นางมีความสุขรอหลังจากเรื่องทั้งหมดมันจบ นางอยากไปไหน จะพานางไปที่นั่น……สุดท้ายก็เป็นหลานเยาเยาที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ ผลักเย่แจ๋หยิ่งออกไป เขาจึงปล่อยนางอย่างเศร้าๆ แต่แม้จะปล่อยแล้ว มือใหญ่ก็ยังจับมือนางไว้อย่างไม่ยอม“ไม่ให้กอดแล้วยังไม่ให้จับมืออีก?”เขาเรียกร้อง“ไม่ได้ไม่ให้ ตอนนี้พวกเราต้องคุยเรื่องจริงจัง”เรื่องจริงจังร้ายแรง“อื้ม!”แต่มือก็ยังไม่ปล่อย จากนั้นก็มองตานาง “คุยเลย!”“อาการบาดเจ็บบนตัวเจ้าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงรุนแรงถึงขั้นนั้น?”ก่อนหน้านี้ที่เขาจับชีพจรให้เขา ก็พบว่าร่างกายของเขาแย่มาก อวัยวะภายในทั้งหมดเหมือนเกินพิกัด กำลังก็ถูกใช้เกินจนหมด……ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาตั้งใจเด็ดเดี่ยว เขาจะต้องล้มลงไปแน่“พูดประโยคเดียวก็เพราะอยากเจอเจ้าเร็วๆ”959
หลังจากนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็พูดว่าตอนที่อยู่ที่เพาะพันธ์◌ุดอกกระดูกขาวได้เจอกับนักฆ่าและโดนซุ่มโจมตี แล้วก็พลิกเหตุร้ายให้กลายเป็นอย่างไร ตลอดทางที่มุ่งไปยังทะเลทราย ได้เห็
