นเครื่องหมายที่นางทิ้งไว้เรื่องที่ได้รับบาดเจ็บ ก็พูดสรุปง่ายๆประโยคเดียวเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไร แต่หลานเยาเยากลับทำหน้าขรึม พูดตำหนิว่า:“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าสถานการณ์ของเจ้าตอนนี้มันแย่มาก?”เย่แจ๋หยิ่งที่ถูกนางโมโหใส่ก็ตกใจเล็กน้อย แต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรักขึ้นมาทันที“มีเจ้า ก็ไม่กลัวว่าจะแย่!”“ข้าไม่สามารถอยู่กับเจ้าได้ตลอดชีวิต ตอนนี้ข้า……อื้อ……”ประโยคด้านหลังยังไม่ทันได้พูดออกมา ปากก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากอย่างกระทันหันริมฝีปากเย็นเล็กน้อยของเขา ลิ้มรสอยู่บนริมฝีปากนางอย่างละเอียด ราวกับกำลังชิมขนมลํ้าค่า เห็นๆอยู่ว่าต้องการมากกว่านี้ แต่ก็จำเป็นต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้หลังจากนั้นครู่นึง!เขาถึงปล่อยนางไปทั้งๆที่ยังไม่สมใจ“เจ้าคือคนที่จะอยู่กับข้าไปตลอดชีวิต ไม่มีเจ้า อาการป่วยของข้าก็ไม่จำเป็นต้องดี ดังนั้นนะเยาเยา เจ้าสบายดี ข้าก็สบายดี”เสียงทุ้มตํ่า มีความแหบแห้งเล็กน้อยได้ยินดังนั้น!960
หลานเยาเยาก็ปวดใจสบายดีหรือ?จะสบายดีได้อย่างไร? อย่างมากนางก็มีชีวิตได้มากสุดสามวันดังนั้น นางจึงหยิบเม็ดยาสองสามเม็ดที่มีสีต่างกันออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ แล้วก็หยิบนํ้าออกมา ส่งให้เขาตรงหน้า“รีบกินยา”“ป้อนข้า!”เย่แจ๋หยิ่งยกรอยยิ้มมุมปาก ออดอ้อนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ยานั้นขม พอเจ้าป้อนมันก็หวาน”พูดๆไป เย่แจ๋หยิ่งก็ดึงแขนเสื้อนางส่ายไปมาเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มบนใบห
