น้าและความรู้สึกเหมือนเด็กว่า ถ้าเจ้าไม่ป้อน ข้าก็ไม่กินหลานเยาเยายกมุมปากเล็กน้อยสงสัยมากจริงๆว่าเย่แจ๋หยิ่งนั้นบาดเจ็บตรงไหน เห็นชัดว่าสมองเผาไหม้ไปแล้ว ถึงได้ออดอ้อนนางขึ้นมาดังนั้น!ทำหน้านิ่ง เท้าสะเอว พูดด้วยนํ้าเสียงสั่งการ:“รีบ!กิน!ยา!”เมื่อเห็นสีหน้าของหลานเยาเยา เย่แจ๋หยิ่งก็แอบพูดไม่ดีออกมา “อือ” และกินยาเข้าไปเงียบๆ แม้แต่นํ้าก็ไม่ดื่ม กัดแกร๊กๆและกลืนเข้าไป“ไม่ขมหรือ?”ถ้าไม่ใช่เหตุสุดวิสัย ใครจะกินยาแบบนี้กัน?961
เย่แจ๋หยิ่ง : “ไม่รู้”“หมายความว่าอย่างไร?” ขมไม่ขมก็ไม่รู้เหรอ?หลานเยาเยาขมวดคิ้ว กำลังสงสัยว่าเย่แจ๋หยิ่งสูญเสียการรับรสไปหรือไม่ เขาก็เอนตัวมา มองจ้องใบหน้าเขาที่จู่ๆก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่สิ้นสุดริมฝีปากแนบชิดกันอีกครั้ง ครั้งนี้เย่แจ๋หยิ่งไม่ใช่แค่ลิ้มรสแล้วก็หยุดแล้ว แต่กลับเข้ารุกและครอบครอง จูบที่ไม่คิดถึงความเป็นส่วนตัวเดิมทียังมีรสชาติของความขมเล็กน้อย แต่พอเย่แจ๋หยิ่งกวาดลิ้น ทันใดนั้นก็มีรสขมอยู่ทั่วปาก“เย่แจ๋หยิ่ง……อื้อ……ปล่อยข้า……”หลานเยาเยาอยากปัดเขาออก แต่กลับถูกเขาจูบจนร่างกายไร้เรี่ยวแรง เห็นๆอยู่ว่าใช้แรงผลักเขาออก สุดท้ายพอไปอยู่บนร่างกายกลับเป็นการผลักเบาๆอย่างออดอ้อนจนกระทั่งรสขมค่อยๆจางหายไป เย่แจ๋หยิ่งถึงจะปล่อยนาง และถามกลับว่า“หวานแล้วใช่ไหม?”“หวาน?”ริมฝีปากบวมแดงเล็กน้อยของหลานเยาเยาบ่นพึมพำ โมโหยกมือขึ้นจะตีเย่แจ๋หยิ่ง เย่แจ๋หยิ่งที่ค
