รูปลักษณ์แรกของเจ้าข้านั้นเห็นแล้ว ข้าเคยรังเกียจเจ้างั้นหรือ? แม้เจ้าจะเปลี่ยนเป็นหญิงชรา ข้าก็ควรจะยินดี ที่ได้อยู่กับเจ้ายังแก่เฒ่าล่วงหน้า”956
เขาพูดคำพูดปลอบคนน้อยมากมันจึงไม่เป็นคำพูดหวานๆไพเราะมากนัก ตอนนี้เขาทำได้เพียงทำตามนิสัยไปตัวเองคิดอย่างไรก็พูดออกมาอย่างงั้น“เกือบจะสองเดือนแล้ว ข้าเร่งเดินทางให้เร็วขึ้นทวีคูณตลอดทั้งวันทั้งคืน เดินหน้าต่อไม่เคยหยุด เพื่อมาพบเจ้า สู้เคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับเจ้า แต่พอพบกันเจ้ากลับหลบ“รูปลักษณ์ของข้าตอนนี้ เกือบจะน่าเกลียดแล้ว เจ้าไม่ถือสางั้นหรือ?”ที่จริงนางก็ไม่อยากกระมิดกระเมี้ยน และเชื่อการวางตัวของเย่แจ๋หยิ่งเย่แจ๋หยิ่ง: “ถือสา”“อ๊ะ?” หน้าเยาเยาหน้านิ่งทันที“ถือสาที่เจ้าทำเป็นห่างเหินกับข้า” เย่แจ๋หยิ่งปล่อยเส้นผมนาง ประคองหน้านางหันมา ค่อยๆยกขึ้นมาให้ตรงกับสายตาของตัวเองดวงตาทั้งสี่ประสานกัน ความสนิทสนมในนัยน์ตาที่ไม่พบมาเนิ่นนาน รวมถึงความรักอย่างสุดหัวใจต่อหลานเยาเยา สุดท้าย ทั้งสองมือก็แตะไปบนแก้มของนางปลายนิ้วลูบผิวหนังนางเบาๆตาก็เริ่มเป็นสีแดงอีกครั้งเสียงพูดเบาๆว่า: “ก็ไม่ได้น่าเกลียดมากนัก”“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าอยากถูกตีใช่ไหม?”มีคนปลอบแบบนี้ที่ไหน เวลานี้ไม่ใช่ว่าเขาควรใช้สายตาที่ลึกซึ้ง พูดกับนางว่า‘ไม่ว่าเจ้าจะเปลี่ยนเป็นอย่างไร ในใจข้าเจ้าก็สวยที่สุดหรือไง?’ แล้วก็ยังมีพวก ‘ข้าจะ957
อยู่ข้างกายเจ้าไปชั่วชีวิต ไม่ว่าจะเป็นหรือต
