ทรต่อเขา จนกระทั่งนาทีนั้นที่ได้เจอเขา ก็มีความหุนหันอยากพุ่งไปด้านหน้าของเขา กอดเขาแน่นๆแต่ว่า……เมื่อยกฝีเท้า ลมเบาๆก็พัดเส้นผมสีขาวของนางขึ้นมา และกวัดแกว่งไปมาด้านหน้า มองดูเส้นผมสีขาว นางก็ฝืนใจหยุดการกระทำของตัวเองเช่นนี้นางค่อยๆยกมือขึ้น มองดูผิวหนังที่เทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้ มองแล้วมองอีกสุดท้ายก็ปิดตาลงเงียบๆ เมื่อลืมตาอีกครั้งก็หมุนตัวจากไปเวลาผ่านไปเกือบสองเดือนจากกันไปนานได้พบกับอีกครั้ง ทิวทัศน์งดงามขนาดนี้แต่ว่า……ท่าทางที่งามสง่าของชายคนรักไม่เปลี่ยน ใบหน้าของหญิงงามกลับหายไป931
เวลาไม่ถึงหนึ่งวัน ก็เปลี่ยนเป็นลักษณะเช่นนี้แล้ว ตัวนางเองก็ล้วนไม่มีทางรับได้และทำไมนางจะต้องให้เย่แจ๋หยิ่งไปยอมรับด้วยล่ะ?ร่างกายร่างนี้แก่ชราไปด้วยความเร็วเช่นนี้ ไม่เกินสามวัน อวัยวะภายในของนางก็จะแห้งฝ่อ หากหลบพ้นสามวันนี้ เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้เห็นลักษณะของนางในเวลานี้ รอจนนางตายไป เขาก็สามารถจดจำลักษณะที่สวยงามที่สุดของนางได้เหมือนกับว่าได้ยินความเคลื่อนไหว เย่แจ๋หยิ่งหมุนตัวฉับพลันทิศทางนั้นไม่มีอะไรเลย……แต่ใจของเขากับพะว้าพะวังทันใดแล้วทำไมตอนนั้นต้องฟังคำของหลานเยาเยา เอาพิษกู่ถงซินออกมา ไม่เช่นนั้นตอนนี้เขาก็สามารถรับรู้ความรู้สึกของนางได้ตลอดเวลาแล้วเมื่อจิตใจหวั่นไหวอย่างฉับพลัน เขาก็เหาะไปยังที่สูงที่สุดของป่าไผ่เป็นนางมาแล้วหรือ?เหาะไปถึงจุดที่สูงที่สุด ที่ไกลๆเงาร่างสีแดงแวบและผ่านไ
