ฮู้ว……โชคดี ที่ลูบโดนไม่ใช้รอยย่นหลานเยาเยาแอบโล่งใจบนใบหน้าไม่ได้แก่ชราเร็วเท่ามือขนาดนั้น ไม่รู้เป็นเพราะตัวเองกินยา หรือผลกระทบในจิตใจด้วยเหตุนี้ เมื่อเอากระจกจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บออกมาดู ผิวบนใบหน้าไม่ได้แย่เหมือนที่นางคิดขนาดนั้นแต่ผมของนาง เหมือนกับว่าหัวขาวในชั่วข้ามคืน ส่วนใหญ่ขาวดั่งหิมะแล้ว หยิบเส้นผมที่ห้อยที่หน้าอก ดูแล้วดูอีกสุดท้ายถอนหายใจออกมาเงียบๆอีกทันใดนั้น!“เจ้าเป็นใคร?”เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นอย่างกะทันหัน ร่างกายหลานเยาเยาชะงัก ค่อยๆหันหลังไปดูเป็นผู้ชายวัยรุ่นที่สง่างามสองคน ผู้หนึ่งหล่อเหลาสบายๆ ผู้หนึ่งนุ่มนวลเหมือนนํ้าแต่พวกเขาล้วนค่อนข้างสะบักสะบอม เสื้อผ้าบนร่าง แม้ว่าจะไม่ได้ขาดรุ่งริ่ง แต่ก็ขาดความแวววาวหรูหราจากเดิม ถูกทรายสีเหลืองย้อมเป็นสีออกเหลืองเล็กน้อย923
พวกเขาไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นยู่หลิวซูและเย่หลีเฉินที่ถูกกองทัพมดทะเลทรายโจมตีเดินพลัดแยกไป บนใบหน้าของพวกเขาล้วนเป็นสีหน้าของการระมัดระวังยู่หลิวซูและเย่หลีเฉินมองดูผู้หญิงชุดแดงด้านหน้าที่อยู่ไม่ไกล สุดท้ายของเหตุการณ์การต่อสู้ก่อนหน้านี้ พวกเพิ่งได้มาถึง ล้วนได้ดูฉากนี้ไว้ในตา เงาปีศาจคนสุดท้ายถูกฆ่าตายอย่างคล่องแคล่วว่องไว แม้ว่าไม่ได้เห็นหน้าตรงๆของนางแต่เห็นเสื้อผ้าและฝีมือการฆ่าคนของนาง เหมือนกับหลานเยาเยาที่พวกเขารู้จักเป็นที่สุดแต่หลานเยาเยาที่พวกเขารู้ ท่าทางก็ไม่ใช่เช่นนี้อย่า
