งน้อยเส้นผมก็ไม่เหมือน!ยังคิดว่าเป็นศัตรูที่ตั้งใจแสดงละครฉากหนึ่ง ดังนั้นพวกเขาก็ไม่ได้เข้าใกล้ ยังค่อนข้างเย็นชาเล็กน้อยเย่หลีเฉินออกเสียงถาม เป็นนํ้าเสียงราบเรียบห่างเหิน แต่เมื่อเห็นหน้าตรง พวกเขาทั้งสองก็เปิดตาโตพร้อมๆกัน ในตาล้วนเป็นความไม่น่าเชื่อเหมือนกัน“เจ้าสำนัก? !”“เทพธิดา? !”แทบจะเป็นเสียงเดียวกันพวกเขาไม่กล้าถาม ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?และหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้เหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย เย่หลีเฉินใช้ข้อศอกกระทุ้งแขนของยู่หลิวซู ยู่หลิวซูไตร่ตรองประโยคครู่หนึ่ง ค่อยๆปริปาก924
“เจ้าสำนัก พวกท่านสามารถมีชีวิตได้อย่างเหนือความคาดหมายจริงๆขอรับตอนนั้นเสบียงอาหารและนํ้าล้วนที่พวกเราทางนี้ พวกท่านอยู่ได้ไม่กี่วัน พวกเราล้วนคิดว่าพวกท่านตายแล้วนะขอรับ!”หลังจากหนีรอดจากการล้อมโจมตีของกองทัพมดทะเลทรายแล้ว พวกเขาก็ค้นหาว่ามีหรือไม่มีผู้รอดชีวิตหลานเยาเยา : “แม้ว่าจะมีชีวิตรอดจากความตาย แต่ ก็นับว่ารอดมาได้แล้ว”ได้ยินนํ้าเสียงของนางเป็นดั่งปกติ เย่หลีเฉินรีบพูดต่อ :“พวกเราก็มีชีวิตรอดจากความตาย คนมากมายล้วนตายไปแล้ว คนที่มีชีวิตอยู่มีไม่กี่คน โชคดีเห็นคนของราชครูเทียนเวิง จึงแอบสะกดรอยพวกเขามาโดยตลอดจนถึงที่นี่ไม่เช่นนั้น ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะเดินไปถึงที่ไหนสักแห่งของทะเลทรายแล้ว”หลานเยาเยามองดูพวกเขา ในดวงตาเปล่งประกาย เก็บอารมณ์ที่ค่อนข้างแย่ของตัวเอง มุมปากยกขึ้นเหมือนเมื่อก่อน
