“ตาเฒ่าเย่นล่ะ? พวกเขาไม่ได้มาพร้อมเจ้าหรือ?”เห็นพวกเขาปลอดภัยไร้กังวล จิตใจของนางก็สงบมากขึ้นแล้ว แต่เมื่อนึกถึงตาเฒ่าเย่นไม่ได้มาพร้อมกับพวกเขา เขาคนแก่ผู้หนึ่งจะมีชีวิตในทะเลทรายได้อย่างไรเมื่อคิดถึงร่างกายที่แก่ชราของเขา ในใจของนางก็กังวลขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวโชคดี คำพูดต่อไปของยู่หลิวซู ทำให้นางวางใจได้โดยสิ้นเชิงแล้ว“เจ้าสำนักไม่ต้องเป็นกังวลขอรับ ตาเฒ่าเย่นตามมาพร้อมพวกเรา เพียงแค่เข้ามาในนี้ก็ถูกทรายสีเหลือพัดกระจายไปแล้ว เขาเก่งกาจกว่าพวกเราทั้งหมด คนอื่นพบเขาก็ล้วนต้องเดินอ้อม”925
แน่นอนว่าหลานเยาเยาไม่กังวล หลังจากพยักหน้าเล็กน้อย ก็บอกเรื่องราวหลังจากที่พวกเขาพลัดพรากกันคร่าวๆ“พวกเราควรจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ?”“คนของราชครูเทียนเวิงมีไม่น้อย อีกทั้งเงาปีศาจและหน่วยกล้าตายที่เขาคิดว่าภูมิใจที่สุดออกเคลื่อนไหวแล้วทั้งหมด พวกเราไปรวมตัวกับคนอื่นก่อน”ได้ยินคำพูดนาง ยู่หลิวซูและเย่หลีเฉินล้วนเห็นด้วยแต่ในเวลานี้ รอบๆเริ่มปกติ เสียงกึกที่คุ้นเคยดังขึ้นยู่หลิวซู : “ไม่ใช่มั้ง! มาอีกแล้ว?”เย่หลีเฉิน : “คราวนี้เสียงของกลไกดังมาก ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนอีก?”ขณะที่พวกเขาสังเกตดูรอบๆอย่างระมัดระวัง หลานเยาเยาได้เงยหน้ามองด้านบนม่านตาหดตัว กล่าวอย่างรีบร้อน :“รีบออกไปจากที่นี่”ครั้งนี้การทำงานของกลไกไม่ใช่ที่อื่น แต่เป็นที่นี่ หลังคาทองคำเดิมทีที่ราบเรียบแวววาว เวลานี้ผุดเป็นรูเท่าดวงตาเล็กๆนั
