ผู้ใต้บังคับบัญชาตายไปมากมายเช่นนั้น สมนํ้าหน้าการสูญสิ้นของราชวงศ์เก่า พวกท่านทั้งหมดล้วนสมควรตาย เหอะเหอะเหอะเหอะ……”913
หลินเวยจืออดกลั้นต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสบนร่างกาย พลิกตัว หันหน้าไปทางท้องฟ้าเขาที่ตั้งแต่เกิดมาก็เพื่อความอยู่รอด ตั้งข้อกังขาต่อท้องฟ้าอย่างโศกสลด“มีชีวิตอยู่……ดีหรือ?”แต่มีชีวิตอยู่จะมีความหมายอะไรอีก?เขาเคยซื่อสัตย์ต่อญาติร่วมสายเลือดของตัวเอง แต่ญาติร่วมสายเลือดนำพาความมืดมิดและการสังหารมาให้เขาอย่างไม่สิ้นสุด เขาเคยจิตใจหวั่นไหวคิดจะทรยศต่อญาติร่วมสายเลือดเพราะหมั่นโถวลูกหนึ่งนั้นแต่……คนมีชีวิตอยู่ก็ไม่ใช่ว่าต้องการเหยียบยํ่าเลือดเนื้อของผู้อื่นขึ้นไปตำแหน่งสูงหรือ?แต่ตอนนี้ เขารู้สึกว่าทุกอย่างล้วนไม่มีความหมายแล้ว“อ้า…….”หัวสมองเจ็บปวดเป็นที่สุดอย่างฉับพลัน เหมือนกับว่าตะปูที่แหลมคมดอกหนึ่งตอกเข้าไปในหัวสมอง ทำให้เขาเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิต ด้านหน้าค่อยๆเป็นผืนเลือดสีแดง เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดเขามองไม่เห็นแล้ว…….ไม่ได้ยินแล้ว……สุดท้าย แม้กระทั่งความเจ็บปวดก็ไม่รู้สึกแล้ว รูม่านตาค่อยๆขยายออก ภาพสุดท้ายหยุดอยู่ที่หมั่นโถวอุ่นๆลูกนั้นเมื่อสิบปีก่อน……914
—ทั้งในวังทอง ล้วนเปล่งประกายแสงสีทองอร่ามโชติช่วง คนที่ไม่เคยชิน ยังจะเกิดการมองไม่เห็นชั่วคราวได้ในฉับพลันนั้น!เงาดำสองสามเงาแวบมาและสูญหายไปทันที แต่ละคนร่างกายหลังค่อม เคลื่อนตัวไปทุกที่ตามอำเภอใจราวก
