นั้นที่เลือดนองเนื้อเละอย่างรุนแรงพอดี“อ้า……”เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นทันที เขาเบิกตาโพลงด้วยความโกรธ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นหลินเวยจือนอนอยู่ที่พื้นลุกไม่ขึ้น เขาจ้องเขม็งไปทางตาเฒ่าเย่นที่เดินมาทางเขาทีละก้าวทีละก้าว หัวเราะดังอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าเป็นบ้า“มาสิ ฆ่าข้าเลยสิ!” ยังไงซะเขาก็มีชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว“หึ!”ตาเฒ่าเย่นยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าหลินเวยจือ จ้องมองเขาอย่างดูถูก สายตาที่เคียดแค้นแทบจะต้องการยิงทะลุเขาหลายๆรูเขายกมือขึ้นต้องการตีเข้าไปฝ่ามือหนึ่ง จบชีวิตเขา912
แต่ว่า……สุดท้ายสุดท้าย เขาฝืนหยุดมือของตัวเองไม่ใช่ว่าเขาลงมืออย่างโหดเหี้ยมไม่ลง แต่รู้สึกว่า……“ตาย ชั่งเสียเปรียบเจ้าไปแล้ว”หมุนไปแล้วทำลายมืออีกข้างหนึ่งของเขาโดยตรง มองดูเขาลุกไม่ขึ้น ท่าทางของเขาก็ไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดแค้นชิงชังแบบก่อนหน้านี้แล้ว มองดูเขาด้วยสีหน้าวิงวอนฉับพลันนั้นทำให้เขานึกถึงสิบปีก่อน คนผู้นั้นที่ผอมแห้งราวกับท่อนฟืนเด็กผู้ชายที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล เขาชำเลืองมองเขาอย่างน่าสงสารเป็นที่สุดวิงวอนให้เขาให้ทานหมั่นโถวลูกหนึ่งตาเฒ่าเย่นหรี่ตาลง จากนั้นก็หมุนตัวจากไปหลินเวยจือมองดูตาเฒ่าเย่นที่ค่อยๆเดินไกลออกไป ไม่ยอมที่จะเก็บสายตากลับมาเขายิ้มแล้ว“ไม่รู้จักจำ หน้าซื่อใจคด……”แต่เสียงยังไม่ทันสิ้นสุด ดวงตาเขาก็แดงแล้ว จากนั้นก็คำรามอย่างโกรธเคือง“สมนํ้าหน้าคนเช่นท่านนี้ที่
