เขาถูกขังมาสิบปีแล้ว ถูกมัดด้วยโซ่เหล็กทั้งวัน อีกทั้งเขาก็มีอายุแล้วแม้ว่าวิทยายุทธกำลังภายในไม่ได้ฝึกฝนมานาน แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนเมื่อก่อน บวกกับร่างกายที่สูงวัย ก็ไม่แน่ว่าเย่นโจกชิงจะได้เปรียบอย่างแน่นอนแรงสังหารปรากฏขึ้นในดวงตาอย่างกะทันหัน“สิบปีก่อนไม่สามารถฆ่าท่านได้ สิบปีให้หลังข้าได้กลายเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ไม่ต้องฟังคำสั่งของราชครูเทียนเวิงอีกต่อไป วันนี้จะสังหารท่าน ทำให้ท่านลงนรกไปพบกับพวกเขา”พูดจบ หลินเวยจือพุ่งไปทางตาเฒ่าเย่นก่อนตอนนี้เขาเหลือเพียงมือข้างเดียว พละกำลังของร่างกายเมื่อครู่ก็ได้สิ้นเปลืองไปมาก อีกทั้งยังเสียเลือดไปมาก เขาจำเป็นด้วยสู้ให้จบอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่นั้นใช้เวลานานไม่เป็นผลดีต่อตัวเองทันทีที่เกือบจะออกกระบวนท่า เขาก็ทุ่มเทแรงทั้งหมดแต่ใครจะรู้……ตาเฒ่าเย่นไม่หลบไม่หลีก เผชิญหน้ากับเขาโดยตรง ขับเคลื่อนกำลังภายในต้อนรับด้วยฝ่ามือ911
เพียงแค่ฝ่ามือเดียว หลินเวยจือก็สะดุ้งตกใจแล้วกำลังภายในล้นเหลือ ลมปราณเพียงพอ แม้ว่ากินยาเพิ่มพละกำลังแล้ว เขาก็สู้ไม่ชนะตาเฒ่าเย่น ยิ่งไปกว่านั้นเขาในตอนนี้พละกำลังไม่อำนวย ลมปราณไม่พอ เสียเลือดไม่ว่ามืออีกข้างยังเสียหายอีกยิ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตาเฒ่าเย่นแล้วภายใต้ฝ่ามือหนึ่ง“ฟู่ว…….”หลินเวยจือกระอักเลือดอย่างแรง ทั้งคนหงายหลังไปโดยตรง สีหน้าซีดขาวไร้ที่เปรียบในพริบตา บวกกับหงายหลังไปกลับพื้นนาทีนั้น กดทับแขนข้าง
