ากครึ่งชั่วยามก็จะถอนพิษ ถึงเวลาข้าให้สิ่งที่เจ้าอยากได้ เจ้าก็……”เสียงทุ้มตํ่าที่มีความดึงดูดยังพูดไม่จบ ที่ลับบริเวณรอบๆก็เกิดการเคลื่อนไหวประหลาดฮ่องเต้หรี่ตา แววตาที่เย็นยะเยือกเฉียบคมสังเกตรอบๆ สุดท้ายเอาสายตามาไว้บนตัวของหลานเยาเยา แววตาเกลียดชัง ริมฝีปากบางๆเปิดขึ้นเล็กน้อย“ดูเหมือนว่าข้ามองผิดไปอีกแล้ว”เมื่อคำพูดนี้โพล่งออกไป ฮ่องเต้ก็สะบัดแขนเสื้ออย่างคนพาล กล่าวกับที่ลับด้านหน้าอย่างเย็นชา :“สังหาร สักคน……ไม่ไว้” จากนั้นเขามองกลับมาอย่างกะทันหัน สีหน้าเย็นชาน่ากลัว ยื่นมือชี้ตรงไปที่หลานเยาเยาแล้วกล่าว : “และรวมทั้งนาง”868
สำหรับคนสอดแนม สำหรับคนที่เข้าใกล้เขาอย่างไม่บริสุทธิ์ใจ ไม่ว่านางจะพิเศษแค่ไหน เขาก็ตัดใจอย่างโหดเหี้ยมสังหารคนได้“ขอรับ!”คนสองกลุ่มซ่อนอยู่ในที่ลับ เริ่มฆ่าฟันกันขึ้นมาหลานเยาเยาเห็นท่าไม่ดี รีบแฉลบตัวจากไปจากสถานที่อันตรายอย่างรวดเร็วแอบบอกว่าโชคร้ายในใจ เลือดที่จะถึงมือก็บินไปเช่นนี้แล้วแต่หลังจากที่แฉลบตัวไปสองสามที ก็เผชิญหน้ากับนักฆ่าสองสามคน พวกเขายกมีดก็มาฟัน ท่าทางเล็งเป้าไว้แน่ ท่าทางจะต้องฆ่าให้ตายคาที่ให้ได้ในฐานะแพทย์ทหาร ยังเป็นแพทย์ทหารที่มาจากหน่วยรบพิเศษอีก ต่อกรกับนักฆ่าสองสามคนไม่มีปัญหาแต่ทำให้นางคิดไม่ถึงคือ เพิ่งจะปะทะมือกับนักฆ่าสองสามคน ก็มีนักฆ่าอีกสองสามคนวิ่งออกมาจากที่ลับ ล้อมรอบนางไว้โดยตรง“ก็คือนาง นางก็คือฮองเฮาที่ลงมาบนโ
