่เด็ดขาดน่าเสียดาย……ฮ่องเต้ที่โอหังและถือดีผู้นั้นก็ยังประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้วผู้นำนักฆ่าหึอย่างเย็นชาเสียงหนึ่ง เบี่ยงหน้า กล่าวด้วยความหยิ่งทะนงเป็นที่สุด :“ต้องการฆ่าก็ฆ่า บอกสักคำ ถือว่าข้าแพ้” หากไม่ใช่ว่ายาพิษที่ซ่อนอยู่ในปากถูกงัดออกไป เขาได้กินยาพิษฆ่าตัวตายนานแล้ว870
“เหอะ น่าสนุก แต่ว่า คำพูดที่โหดร้ายจะพูดกับใครก็ได้ อย่าพูดกับผู้ที่เป็นวิชาการรักษาเด็ดขาด เช่นนั้นก็จะทรมานเหมือนตายทั้งเป็น”ภายใต้สายตาที่จองหองเมินเฉยของเหล่านักฆ่า หลานเยาเยาหยิบยาลูกกลอนที่ทรมานคนแต่ละชนิดออกมา ทำให้พวกเขาได้ลิ้มรสชาติจริงๆของการตายทั้งเป็นเพิ่งจะผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม ทั้งร่างของผู้นำนักฆ่าก็ทรุด คุกเข่าที่พื้นด้วยสีหน้าชีวิตไม่มีความหมายแล้ว ขอร้องอย่างทรมาน :“ขอร้องท่านฆ่าข้าซะเถอะ! ท่านอยากรู้อะไรข้าล้วนบอก ขอเพียงไม่ต้องอ้อมค้อมเอาชีวิตไปเลย”“ดีมาก นี่เป็นเจ้าขอร้องต้องการบอกข้า ข้าไม่ได้บังคับเจ้า” หลานเยาเยาหัวเราะแล้วจึจึ!ความตั้งใจของนักฆ่าเหล่านี้แย่ไป เดิมทีได้เตรียมทำอย่างดีแล้วสองชั่วยาม คิดไม่ถึงเพิ่งใช้เวลาครึ่งชั่วยามเห้อ……พลานุภาพของยาในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บดีเกินไปก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายมาก!รอจนฟังคำสารภาพของผู้นำนักฆ่าจบแล้ว หลานเยาเยาขมวดคิ้ว เห็นท่าไม่ดีที่แท้ คนสอดแนมที่แอบซ่อนข้างกายฮ่องเต้ที่ลึกที่สุดไม่ได้มีขันทีใหญ่เพียงผู้เดียว คิดไม่ถึงว่ายังมีอีกคน
