รายสีเหลือดูดกลืน……นางมองเห็นส้งเย่นกุย ยืนอยู่ด้านหน้าของนาง ร้องเรียกนางเบาๆเสียงหนึ่ง :“เจ้านาย อย่ากลัวขอรับ!”แล้วปล่อยให้ตัวเองตกลงเข้าไปท่ามกลางทรายดูดอย่างไม่สะทกสะท้านรีบเร่งถูกทรายสีเหลือดูดกลืนอีกครั้ง นางไม่ได้เหมือนกับครั้งแรกที่ถูกลมพายุทะเลทรายม้วนเข้าไปในทรายสีเหลืองเช่นนั้น รู้สึกหวาดกลัว กลับเป็นเพราะคำพูดหนึ่งคำว่าอย่ากลัวของส้งเย่นกุย ทำให้นางรู้สึกวางใจเหมือนกับว่ายอมรับแล้วว่าแม้จะถูกทรายสีเหลือดูดกลืน ก็ราวกับว่าจะไม่ตายก่อนที่สลบไร้สติ นางคิดถึงเย่แจ๋หยิ่ง เหมือนกับเห็นว่าเขาขี่เล่หก พาสวนหยู่ของนางวิ่งพุ่งมาทางนาง……ชั่วพริบตาที่ตกใจฟื้น หลานเยาเยาลุกขึ้นนั่งบนเตียงสีทองทันที807
ความรู้สึกยังมีความเลือนรางเล็กน้อย กำแพงสีทองสว่างไสวดึงดูดความสนใจของนางในทันที ไม่ไหวติง อีกทั้งยิ่งเบิกตากว้างขึ้นเรื่อย……เป็นความจริงทั้งหมด?มองดูแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แต่มีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก นางตะลึงงันอยู่นาน จากนั้นมองดูเก้าอี้สีทองตัวหนึ่งข้างเตียง แววตาเปล่งประกายในพริบตา พุ่งออกไปทันที กัดอย่างแรงทีหนึ่งกัดไม่ลง……เป็นทองคำจริงๆด้วยแหนะ!ต่อจากนั้นจึงตระหนักและพบว่า ไม่เพียงแค่กำแพงเก้าอี้เตียง สิ่งของแทบจะทุกอย่างที่นี่ ล้วนทำจากทองชั่งสุดยอดเกินไปแล้ว!บนเก้าอี้มีถ้วยหนึ่งถ้วย ในถ้วยมีของเหลวที่ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใดรู้สึกคุ้นเคยและทั้งไม่คุ้นเคย ยกถ้วยขึ้นวางที่
