ุยเร็วขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายสองเท้าก็พ้นจากพื้นโดยตรง เหาะมาถึงข้างกายของนาง เอาขาหมูและน่องไก่ยื่นให้นางหลานเยาเยาหยิบขาหมูแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกินไปคำหนึ่งแต่ก็เพียงแค่คำหนึ่ง นางก็หยุดลงแล้ว มองส้งเย่นกุยด้วยแววตาที่ซับซ้อน เปิดปากกล่าวพึมพำ :“เจ้าเคยไปที่เมืองหลวง?”ส้งเย่นกุยส่ายศีรษะ ไม่พูด“เช่นนั้นทำไมถึงได้มีขาหมูและน่องไก่ที่เป็นรสชาติของเมืองหลวง?” นี่เห็นได้ชัดว่าก่อนที่นางจะออกจากเหมืองหลวง ตั้งใจตระเตรียมเก็บไว้ในช่องว่างที่ระบบรักษาเขาไม่ได้พูด ในแววตาค่อนข้างหดหู่ จากนั้นก็หัวเราะเบาๆทันที เอาขาหมูและน่องไก่ยื่นไปด้านหน้าของนางอีกครั้ง“กินเถอะขอรับ! พวกเขาล้วนไม่เป็นไร เพียงแค่ยังไม่ฟื้น คาดว่าก็ไม่ได้ฟื้นขึ้นมาในเวลาอันสั้น เพราะว่าพวกเขาไม่ได้ปรับตัวอย่างเหมาะสมกับสนามแม่เหล็กและสภาพแวดล้อมของที่นี่ขอรับ”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาเบิกตาโพลงทันที เพ่งมองเขา“เจ้ามาจากปัจจุบัน? เหมือนกับข้า?”ส้งเย่นกุยนิ่งเงียบไม่พูดในพริบตา แล้วกำชับให้นางกินมากๆอีกหน่อย ยังมีอีกมากมาย ก่อนจากไปก็พูดประโยคแปลกๆ:810
“ข้ากำลังรอให้ท่านจำข้าได้ เขาก็กำลังรอท่าน”“รอก่อน ข้าเคยสูญเสียความทรงจำ? หรือว่า ที่เจ้าบอกว่าเขาผู้นั้นคือใคร?”ที่ตอบนางเป็นความเงียบไร้เสียง ส้งเย่นกุยไม่ได้ให้คำตอบนาง กลับทำให้นางยิ่งสับสนขึ้นเรื่อยๆแล้วมั่วแล้วมั่วแล้ว รู้สึกว่าทั้งหมดมั่วซั่วหมดแล้วหรือว่ายังมีโครงเรื่อง
