เขาเบิกตากว้าง พูดใบหน้าดุร้าย“เกาจื้อ เจ้าหมารับใช้เป็นพยาน ว่าข้านั้นฆ่าพี่ฆ่าน้อง ฆ่าเมียฆ่าขุนนางโดยไม่เคยใจอ่อนเลยสักนิด ตอนนี้ก็เพียงแต่มาถึงตาเจ้า ทำให้ข้าลงมือเองได้ ถือว่าเป็นเกียรติของเจ้าในชีวิตนี้”แก้ปัญหาเกาจื้อแล้วฮ่องเต้ประเทศก่วงส้ามองเกาจื้อที่เลือดยังไหลไม่หยุดอย่างเย็นชา นิ่งไปครู่นึง แล้วก็หมุนตัวไล่ตามกองขบวนราชครูเทียนเวิงไปด้วยความเร็ว——ซากปรักหักพังหมู่บ้านฝันฮั๋วม้าผอมแห้งตัวหนึ่ง มีชายแต่งตัวกะทัดรัดจูงอยู่ เดินไปข้างหน้าทีละก้าว ละก้าวบนหลังม้ามีผู้หญิงตัวผอมแห้งคนหนึ่ง ที่อ่อนแรงจนทำได้เพียงแค่นอนควํ่าอยู่บนหลังม้า“จื่อซี ถึงหมู่บ้านฝันฮั๋วหรือยัง?”หญิงสาวพูดอย่างอ่อนแรงจื่อซีได้ยิน ก็มองหญิงสาวที่อยู่บนม้านิ่งๆ และจูงม้าเดินไปข้างหน้าต่อไป พูดพึมพำว่า:“พระราชธิดา ใกล้จะถึงแล้ว”เห็นๆอยู่ว่าถึงแล้ว เพียงแต่หมู่บ้านฝันฮั๋วที่เขาเคยเห็น กับหมู่บ้านฝันฮั๋วที่พระราชธิดาจาวหยางไม่เหมือนกัน799
เพื่อไม่ให้นางผิดหวัง ทุกครั้งที่นางถาม จื่อซีก็จะพูดว่า ‘ใกล้จะถึงแล้ว’แม้จะถึงแล้ว หรือผ่านไปแล้ว เขาก็จะตอบเช่นนี้“อ้อ ยังไม่ถึงอีก!”หลังจากผิดหวังเล็กน้อย พระราชธิดาจาวหยางก็เน้นอีกครั้ง“ถ้าถึงแล้ว แม้แค่เห็นหมู่บ้านฝันฮั๋วเท่านั้น เจ้าก็ต้องบอกข้า เพียงแค่ถึงหมู่บ้านฝันฮั๋ว เจ้าก็ไม่ต้องสนใจข้าแล้ว รีบไปหาเยาเยาที่ทะเลทราย นางน่าจะเป็นอันตรายมาก”จื่อซีและจื่อเฟิงเป็น
