ผู้ช่วยของหลานเยาเยา จะขาดใครไปไม่ได้ตอนนี้เป็นเพราะนาง จื่อซีจำเป็นต้องทำตามคำสั่งของหลานเยาเยา ด้วยการมาส่งนางที่หมู่บ้านฝันฮั๋วนางรู้ว่า จื่อซีเป็นห่วงเรื่องความสะดวกสบายของหลานเยาเยามาโดยตลอดนางพูดโน้มน้าวเขาหลายครั้งว่าให้กลับไปหาหลานเยาเยา นางสามารถเดินออกจากทะเลทรายไปเองได้ แต่ก็ถูกจื่อซีตัดบทตลอดตอนนี้มีเพียงแต่ต้องรีบถึงหมู่บ้านฝันฮั๋วเท่านั้น จึงจะสามารถทำให้จื่อซีไปอย่างสบายใจดวงตาของพระราชธิดาจาวหยางเหมือนจะเปิดขึ้น หันหน้าอยู่บนหลังม้าทันใดนั้น ป้ายบนพื้นที่ถูกทรายปกคลุมไปครึ่งหนึ่ง ดึงดูดความสนใจของนาง“……หมู่บ้านฮั๋ว?”ทันใดนั้นก็คิดขึ้นมาได้ พระราชธิดาจาวหยางตื่นเต้น พูดโพล่งออกมา“คือหมู่บ้านฝันฮั๋ว!”800
นางรีบยันตัวขึ้น สิ่งที่ประทับอยู่ในนัยน์ตานางก็คือทะเลทรายโกบีเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน นางส่ายหัวอย่างไม่เชื่อ และมองป้ายที่อยู่บนพื้นอย่างละเอียดอีกรอบจากนั้นก็กระโดดลงม้า คุกเข่าลงที่พื้น พยายามคว้าป้ายที่ถูกทรายคลุมไว้ส่วนหนึ่งออกมา“คือหมู่บ้านฝันฮั๋ว คือหมู่บ้านฝันฮั๋วจริงๆ”นางไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือจะเป็นทุกข์ โดยรวม มีความสับสนแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนอยู่ในแววตา นางยืนขึ้น เดินไปยังกองทรายชำรุดทรุดโทรม ที่ยังพอมองร่องรอยการเป็นบ้านออกต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งที่ไม่รู้ว่าเหี่ยวเฉามากี่ปีแล้วนั้นดึงดูดความสนใจของนางทำให้นางเดินไปอย่างห้ามไม่ได้ ร่างกายสั่นเทาไปข้างหน้าอย่างยา
