กลำบากตอนที่นางเห็นกองกระดูกล้อมรอบต้นไม้เหี่ยวเฉานั้น ทั้งตัวก็อ่อนแรงลงไปอยู่ที่พื้น สีหน้าก็ซีดเผือดหลังจากนั้นก็ร้องไห้ออกมาเสียงตํ่า“กระดูกจากศพเปื่อย……”“ต้นไม้เหี่ยวเฉา……”“หมู่บ้านที่ตายไปนานแล้ว……ที่แท้ ที่นี่ก็ไม่มีหมู่บ้านฝันฮั๋ว……”ทันใดนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้ พระราชธิดาจาวหยางหันกลับมามองจื่อซีที่เดินไปข้างหลังนางและมองนางเงียบๆทันที ถามอย่างเหลือเชื่อว่า:“ตอนที่รวมตัวกับหลานเยาเยาที่ทะเลทราย เจ้าเห็นส้งเย่นกุยหรือไม่? ชายคนที่เหมือนกับนักปราชญ์ หน้าตาดูอ่อนเยาว์แต่กลับเป็นหมอ”801
“อื้ม เห็น”จื่อซีพยักหน้าเขารู้ว่าพระราชธิดาจาวหยางคิดว่าพวกเขาเห็นผีแต่เขาและจื่อเฟิงเห็นส้งเย่นกุยจริงๆ!ส้งเย่นกุยผู้นั้นไม่ใช่วิญญาณ……“ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?”“ไม่ทราบ”จื่อซีส่ายหัว และรีบพูดขึ้นว่า “เยาเยารู้เรื่องนี้หรือไม่?”“รู้”“งั้นก็ดี” ถ้าหากไม่รู้ นางจะต้องเป็นอันตรายมากแน่ๆเมื่อเห็นความงวยงงบนใบหน้านาง และสายตาที่ว่างเปล่า ทันใดนั้นจื่อซีก็เห็นท่าทางเหมือนตอนที่นางป่วยเมื่อสามปีก่อน จื่อซีก็ทนไม่ไหว“พระราชธิดา คุณหนูไม่อยากเห็นท่านเป็นแบบนี้แน่ ท่านต้องร่าเริงขึ้น รอจนกระทั่งคุณหนูกลับมาก็จะไม่ทุกข์ใจ”พระราชธิดาจาวหยางช้อนสายตาขึ้น สบตากับเขาและมองเขานิ่งจู่ๆนางก็เพิ่งคิดขึ้นมาได้ ตลอดทางนี้ ทุกประโยคที่จื่อซีพูดก็ล้วนมีหลานเยาเยาและเพราะเยาเยา นางถึงได้ยืนหยัดมาตลอดทว่า……กลับพบว่า พอมีจื
