่อซี นางก็ไม่ได้ดูถูกตัวเองและยอมแพ้ และไม่ได้คิดต้องการหนีความจริง เห็นได้ชัดว่าคนที่พูดจาขนาดนั้น ตอนนี้กลับเงียบพูดจาน้อยนางจึงอดถามไม่ได้ว่า: “แล้วเจ้าหล่ะ?”802
จื่อซีตะลึงไปเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมนางถามเช่นนี้ ตอนที่ย้ายสายตาไปทางอื่น ก็ถามเสียงทุ้มว่า“แน่นอนว่าต้องหวังให้พระราชธิดาปลอดภัยมีความสุข”“อื้ม ข้าเข้าใจแล้ว”พระราชธิดาจาวหยางยืดตัวขึ้น “ไปเถอะ! ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ห่างจากหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดไม่ไกลแล้ว”จะมายืดเยื้ออีกไม่ได้แล้ว ไปยังหมู่บ้านอื่น จะให้จื่อซีกังวลกับความสะดวกสบายของหลานเยาเยาไป พร้อมๆกับที่ต้องส่งนางไปยังสถานที่ปลอดภัยอีกไม่ได้พระราชธิดาจาวหยางเพิ่งจะขึ้นม้า พบว่าจื่อซีไม่มีการเคลื่อนไหว จึงรีบมองไปทางเขากลับพบว่าเขามองจ้องไปยังที่ไกลๆ เมื่อมองตามสายตาเขาไป ตรงที่ไกลๆมีกองทัพคนและม้าควบมา แม้ระยะทางจะไกล แต่ท่าทางหล่อราวเทพบุตรของผู้นำสวมชุดสีดำเสื้อผ้าปลิวไสว……คือเสด็จอา!“เสด็จอา เสด็จอา ข้าคือจาวหยาง พวกเราอยู่นี่ ท่านมาเร็วหน่อย! เยาเยานางต้องการท่าน”นางเรียกเสียงดัง พูดไปพูดไป ดวงตาก็ตกลงอย่างควบคุมไม่ได้ จึงล้มลงจากบนม้าไปยังพื้น และรีบปีนขึ้นมา มองคนที่ควบมาเย่แจ๋หยิ่งที่หน้าซีดเล็กน้อยมองเห็นสองคนและม้าตัวหนึ่งจากที่ไกลๆ พอมาถึงตรงหน้าพวกเขา ก็เห็นพระราชธิดาจาวหยางที่มีแผลไหม้จนเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคน นัยน์ตาก็ฉายความกังวล ประโยคแรกที่ถามก
