็คือ:“เยาเยาหล่ะ?”803
“ยังอยู่ในทะเลทราย มุ่งไปทางส่วนลึก อีกทั้งยังเกิดเรื่องแปลกประหลาดมากมาย……”พระราชธิดาจาวหยางเหมือนจะพูดออกมาหมดเย่แจ๋หยิ่งมองจื่อซีที่ไม่ส่งเสียงอะไรแว็บนึง และรีบหยุดจาวหยาง ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด พูดกับองครักษ์ลับข้างหลังสองนายว่า:“พวกเจ้าคุ้มกันจาวหยางกลับไปยังก่วงส้า ส่วนคนที่เหลือตามข้ามา”“ขอรับ!”จาวหยางขึ้นม้าองครักษ์ลับนายหนึ่ง มองจื่อซีอย่างกังวล และพูดขึ้นมาอย่างรีบร้อน“เสด็จอา จื่อซีนั้นทำตามคำสั่งของเยาเยา จึงมาคุ้มกัน เขาไม่ได้เต็มใจ”นางรู้ความสำคัญของเยาเยาที่มีต่อเสด็จอา แต่เพื่อฝ่าอันตรายเพื่อนาง ก็กลัวว่าเสด็จอาจะลงโทษจื่อซีโดยไม่แยกแยะถูกผิด“รีบไปส่งนาง”พูดจบ ก็มองไปจื่อซี สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย ริมฝีปากเปิดเล็กๆ“ขึ้นม้า เดินไปด้วยและอธิบายอย่างละเอียดไปด้วย”“ขอรับ!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ จื่อซีถึงจะเหมือนยกภูเขาออกจากอกเจ้านายสามารถไม่พอใจ สามารถลงโทษ สามารถแทงให้ตาย ที่กลัวที่สุดก็คือไม่ให้เขาปกป้องหลานเยาเยา“ไป……”คนกลุ่มนี้ควบม้าออกไป804
องครักษ์ลับนายหนึ่งที่ช้าไปก้าว แอบบอกกับจื่อซีว่า“เจ้านายได้รับบาดเจ็บ”เพียงประโยคธรรมดา ก็ทำให้จื่อซีตกใจผิวด้านนอกบางส่วนของเจ้านายไม่นับว่าบาดเจ็บ องครักษ์ลับก็คงไม่ใส่ใจ ที่ทำให้องครักษ์ลับพูดออกมาจริงจังเช่นนี้ ก็สามารถบอกได้ว่าเจ้านายบาดเจ็บสาหัส
805
