ยปีมานี้ข้าปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างไร?”“ดีมาก!” เกาจื้อตอบอายๆ ใจก็เย็นชาขึ้นไปอีก เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี“รู้ก็ดี หลายปีมานี้ข้าโอบเจ้าอยู่ในมือ ให้เกียรติยศสูงสุดแก่เจ้า แม้กระทั่งทำผิดร้ายแรงหลายครั้ง ก็ไม่ได้ลงโทษเจ้า เจ้ารู้จักตอบแทนบุญคุณหรือไม่?”ตอบแทนบุญคุณ?ฮ่องเต้อยากให้เขาไปตาย!ในใจก็หัวเราะเยาะขึ้นมาทันที ตลอดชีวิตนี้เขาระมัดระวังมาก ติดตามฝ่าบาทไปทุกที่เหมือนกับสุนัข เรื่องลับๆก็ปล่อยให้เขาทำ แต่ตอนนี้กลับมาบอกว่าเขาทำผิดเองฮ่าๆๆ ปัดความรับผิดชอบเก่งจริงๆยิ่งในใจโกรธแค้น ใบหน้าของเกาจื้อก็ยิ่งทรมานทนไม่ไหว เขาคุกเข่าบนพื้นทันที“ฝ่าบาท ข้าน้อยเป็นคนรู้จักตอบแทนบุญคุณ เพียงแค่ฝ่าบาทสั่งมา ข้าน้อยยินดีที่จะเชือดคอตาย”ได้ยินดังนั้น!คิ้วที่ขมวดของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าก็คลายลงทันทีจากนั้นก็ถอนหายใจยาวๆ “เฮ้อ……เจ้าลงมือเองเถอะ!”796
ตอนนี้เกาจื้อตาแดง ในตอนที่ขันทีถูกตัดลูกรัก เขายังไม่เคยร้องไห้ แต่ตอนนี้ถูกกำหนดเป็นตายเช่นนี้ กลับตาแดง“ข้าน้อย……รับทราบ ขอบพระทัยฝ่าบาทที่มีรับสั่งให้ฆ่าตัวตาย”มือเท้าของเกาจื้อเคลื่อนไหวไปพร้อมกัน ค่อยๆปีนมายังกริช หยิบกริชที่เปื้อนฝุ่นทรายขึ้นมาด้วยตัวที่สั่นเทา กริชอันแหลมคมจ่ออยู่ที่อก……ชีวิตนี้เขาทำเรื่องแทนฮ่องเต้ ฆ่าพระสนม ฆ่าองค์ชาย ฆ่าขุนนางซื่อสัตย์ ฆ่าคนตํ่าต้อยใครที่ยังไม่เคยฆ่า?ก็มีเพียงแต่ฮ่องเต้เท่านั้น!มองกริชที่คมกริบประกายแสงเย็น
