ชา ดวงตาของเกาจื้อก็ฉายความอาฆาตอย่างดุร้ายเขายืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ถือกริชแทงไปยังอกของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าน่าเสียดาย ฮ่องเต้ประเทศก่วงส้ากลับส่งเสียงเฮอะอย่างเย็นชา เหมือนกับคาดไว้ก่อนแล้ว เขาจับแขนเกาจื้อ และแย่งกริชมา“เกาจื้อนะเกาจื้อ จิตใจเจ้าโหดร้ายเช่นนี้ แม้แต่ข้าเจ้าก็กล้าฆ่า”เผชิญกับสายที่โกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ได้ของฮ่องเต้ เกาจื้อกลับหัวเราะเบาๆเสียงของเขาโศกเศร้า“ฝ่าบาท ข้าน้อยรู้ว่าท่านเคยรบมาก่อน เคยฆ่าศัตรู รู้ศิลปะการต่อสู้ และมีกำลังภายใน แต่ข้าน้อย นอกจากปากที่ช่วยชีวิตให้อยู่รอดแล้วก็ไม่เป็นอะไรอีก ถึงอย่างไรก็คือตาย ก่อนที่ข้าน้อยจะตาย เพียงแค่อยากลองดูว่าการฆ่าฮ่องเต้รสชาติมันเป็นอย่างไร”797
ตอนนี้ก็ได้ลิ้มรสแล้วที่แท้ก็คือเกาจื้อ คนที่เข้าใจเขามากที่สุดรู้อยู่แล้วว่าในใจเขาคิดอย่างไรถึงแม้ว่าจะติดตามเขามาครึ่งชีวิต ก่อนตายให้เขาพูดให้จบก่อนก็ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นของพระราชทานให้ก่อนตาย“รสชาติเป็นอย่างไร?”เกาจื้อยิ้มอย่างขมขื่น ส่ายหัว ตาแดง นํ้าตาถูกบังคับให้กลับเข้าไป พูดสี่คำสุดท้าย“ตาย!ดี!กว่า!อยู่!”ยังจำคนแรกที่เขาฆ่าแทนฮ่องเต้ได้ ก็คือขุนนางซื่อสัตย์คนหนึ่ง ก่อนที่เขาจะตายก็คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง:“ฮ่องเต้ต้องการให้ขุนนางตาย ขุนนางจำเป็นต้องตาย”ตอนนี้ก็มาถึงตาเขาแล้ว เดิมคิดว่ามันจะเป็นความสิ้นหวังเหมือนกัน คิดไม่ถึงว่าจะตายดีกว่าอยู่“พรึ่บ!”เสียงกริชแหลมแทงเ
