ต้องรอบคอบ“ได้!” ยู่หลิวซูพยักหน้ารับคำทางด้านฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าเมื่อเห็นพวกหลานเยาเยากลับไปยังรูปปั้นหินทารกยักษ์ มุมปากฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าก็ยกรอยยิ้มขึ้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความดูหมิ่น“ช่างโง่เสียจริง”นํ้าเสียงเยาะเย้ย แสดงความรู้สึกโดยไม่ปกปิดแม้เพียงเล็กน้อยเขานึกว่าเทพธิดาจะเป็นผู้ที่เฉลียวฉลาด ที่แท้เมื่อเผชิญหน้ากับอันตรายและการเอาตัวรอด นางก็เป็นคนธรรมดาตกใจจนใบหน้าหวาดกลัวสุดขีด หางจุกตูดกลับไปยังรูปปั้นหินทารกยักษ์ทางด้านขันที ไม่ได้มีใบหน้าหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว แต่กลับยิ้มหัวเราะพร้อมมองไปยังฮ่องเต้ และพูดเสียงอ่อน“ฝ่าบาท พวกเขาไปหมดแล้ว”“อ้อ! ข้ารู้แล้ว ไปเรียกสามคนนั้นให้ลุกขึ้นมา! เคลื่อนไหวเบาๆด้วย อย่าให้กลุ่มสกปรกนั่นเห็นเข้า”สวนแตงโมตอนนี้เป็นของเขาแล้ว เพียงแค่ใช้กลอุบายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น758
ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดจริงๆ!เมื่อได้ยินฮ่องเต้มีรับสั่ง ขันทีเจ้าแผนการยังไม่ได้เข้าไปในสวนแตงโม ความน่ากลัวของงูทองทะเลทรายยังคงอยู่ในสมองของเขา เขาทำอะไรล้วนระแวดระวังอย่างมากเขาอยู่ที่ขอบสวนแตงโมยืนเขย่งปลายเท้ายื่นหน้าไปมององครักษ์วังหลวงที่ทำการแสดงทั้งสามคน“นี่ๆๆ พวกเจ้าลุกขึ้นได้แล้ว พวกเขาไปแล้ว เคลื่อนไหวเบาๆด้วย อย่าให้คนกลุ่มนั้นเห็น”เสียงของเขาไม่ดังไม่เบา แต่เพียงพอที่ให้ผู้ที่นอนอยู่ในสวนแตงโมทั้งสามคนสามารถได้ยินแต่ที่ตอบกลับเขา กลับเป็นเสียงลมที่พัดผ่า
