กษ์วังหลวงที่ล้มกลิ้งๆอยู่ที่พื้นไม่ขยับแล้ว ขันทีหน้าซีด ร้องเสียงสูง:“ตายแล้ว พวกเขาทั้งสามตายแล้ว”หลานเยาเยาเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว สีหน้าท่าทางไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก สายตามองไปยังผ้าที่ใช้คลุมแตงโมไว้ สายตามองลึกซึ้ง แม้แต่ผ้าก็ไม่ได้หยิบขึ้นมา นางรีบยืนขึ้น ริมฝีปากแดงของนางเผยอกว้างขึ้น“ไปเถอะ!”ยู่หลิวซูนัยน์ตาเป็นประกาย มองสีหน้าของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าอย่างละเอียดจากนั้นจึงมองไปยังใบหน้าของหลานเยาเยา นัยน์ตาฉายความสงสัยแต่ด้านหลังมีคนอยู่เยอะ เขาจึงไม่ได้เอ่ยปากถามหลานเยาเยารับรู้ถึงสายตาของยู่หลิวซู มุมปากยกขึ้นเล็กๆอยากที่จะเห็น นางรีบให้คนกลับไปที่รูปปั้นหินทารกยักษ์ก่อน ส่วนตนเองกับเขาค่อยๆ เดินกลับไปช้าๆเดินมาถึงครึ่งทางหลานเยาเยาไม่มองเขา พูดขึ้นด้วยเสียงที่ไม่รีบร้อนว่า:“อยากถามก็ถามมา! เก็บไว้ในใจจะเกิดปัญหาได้”ยู่หลิวซูและเย่หลีเฉินต่างเป็นคนเฉลียวฉลาด แต่เย่หลีเฉินฉลาดในการจัดการส่วนยู่หลิวซูฉลาดในการตรวจสอบ นอกจากนี้ยู่หลิวซูยังมีวิชาการรักษา ดังนั้นสามารถตรวจสอบปัญหาได้ง่าย“สวนแตงโมนั้น…”“มีพิษอยู่จริง พูดให้ถูกต้องนั้นไม่ใช่แตงโม แต่เป็นนํ้าเต้ายาที่เติบโตอยู่ในทะเลทรายและเจริญมาเหมือนแตงโม ถ้าไม่ดูอย่างละเอียดไม่มีทางมองออก เถาของมัน ใบ ผิว และผลล้วนมีพิษ กินเข้าไปถึงตายได้”
756
