ทันทีที่พูดจบยู่หลิวซูอดได้ที่จะมองไปยังนาง นัยน์ตาส่องประกายความตกตะลึง ประหลาดใจอย่างที่สุดเพียงแค่เข้าไปสำรวจ หลานเยาเยาไม่เคยมาที่ทะเลทราย กลับรู้ว่ากลางทะเลทรายยังมีนํ้าเต้ายาที่มีพิษ ซึ่งมีลักษณะเหมือนแตงโมมากเดิมในใจของเขามีความสงสัย แต่ไม่ได้นึกถึงนํ้าเต้ายาอีกอย่าง!กลางทะเลทรายไม่สามารถปลูกแตงโมให้เติบโตได้ นอกจากนี้ถ้าเป็นแปลงปลูกแตงโมคงไม่สามารถเติบโตจนมีผลใหญ่รสชาติน่าอร่อยดึงดูดคนได้หรอกดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองหลานเยาเยา ปากที่เม้มอยู่พูดขึ้นว่า:“ตอนนี้พวกเราอยู่ในทะเลทราย แม้ว่าอาหารตอนนี้นับว่ายังมีเพียงพอ แต่ถ้าระยะเวลานานกว่านี้ถ้าไม่มีอาหารและนํ้าแล้ว เกรงว่าสัญชาตญาณของมนุษย์คงได้ระเบิดออกมาเป็นแน่ พวกเราควรไปเจรจากับพวกเขาไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ยินยอม”อีกอย่างในสายตาของคนพวกนั้น นั่นเป็นสวนแตงสีเขียวสดใครบ้างที่เห็นแล้วไม่หวั่นไหว?ถึงแม้ว่าจะถูกฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าใช้กลอุบายยับยั้งไว้ แต่หลังจากเมื่อถึงเวลาที่ไม่มีนํ้าและอาหารจริงๆ พวกเขาคงไม่คำนึงว่าทำให้คนตายได้หรือไม่ คงนึกถึงแต่ว่าแตงโมในสวนสามารถแก้กระหายได้หรือไม่……757
หลานเยาเยาพยักหน้า“อืม!” แน่นอนว่านางเข้าใจนิสัยของมนุษย์ดีและหวังว่าจะไม่เกิดเรื่องถึงขั้นนั้น“เจ้าไปพูดกับพวกเขาให้ชัดเจน ข้ารู้สึกว่ารูปปั้นหินทารกยักษ์มีบางอย่างผิดปกติข้าอยากสำรวจอีกสักหน่อย”เกี่ยวพันกับชีวิตของหลายคน จำเป็น
