มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในสมอง แต่เป็นเพียงภาพด้านหลัง ชุดขาวปลิวไสว ร่างสูงดูคุ้นเคยเป็นพิเศษยิ่งไปกว่านั้น สถานที่ที่ชายคนนั้นอยู่ เหมือนกับที่ใต้ต้นบุพเพตรงระเบียงวังหิมะแต่เพียงครู่เดียว ภาพหลอนในสมองนั้นก็หายวับไปเสียงแปลกๆของส้งเย่นกุยอยู่ข้างหู“ห้ามคิดอะไรทั้งนั้น ทิ้งความคิดที่วุ่นวายไปให้หมด”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาก็ตกใจ หันไปมองเขาทันที ดวงตาฉายแววตาที่แปลกๆเขารู้ว่านางเกิดภาพหลอนพอจะเอ่ยปากถาม……จู่ๆสมองก็จมเข้าไปในกลุ่มธาตุอากาศที่เต็มไปด้วยหมอก สภาพแวดล้อมสกปรกเกินทนหลังจากนั้นก็มีร่างนึงกวัดแกว่งอยู่ในเมฆหมอก ทันใดนั้นชายที่เหมือนกับเทพบุตร ก็ค่อยๆเดินมาทางนาง ชุดขาวราวหิมะ เส้นผมดำสนิทราวกับหมึกมัดเอาไว้เล็กน้อย ใบหน้าขาวสะอาดหมดจน เผยให้เห็นความงดงามเย็นชาที่ไม่ให้ใครเข้าใกล้ดวงตาลํ้าลึกเหมือนนํ้าวน ราวกับว่าความสูงส่งและความเป็นราชาได้แพร่ไปยังทุกอณูในร่างกายของเขาเขามายืนตรงหน้านาง รอยยิ้มบางๆยกขึ้น เอ่ยพึมพำกับนางว่า:719
“หนานซู่ เจ้ามาแล้ว”ทันใดนั้น!ฝ่ามือก็เจ็บ ความเจ็บนั้นลามไปถึงหัวใจ ภาพหลอนในสมองถูกโจมตีจนเป็นผุยผง ใบหน้าของส้งเย่นกุยก็ประทับเข้าไปในดวงตา แขนถูกบีบเนื้อขึ้นมา หยิกจนเกิดความเจ็บหลังจากนั้น แขนก็ถูกเขาจับไว้แน่น พานางบินไปยังรูปปั้นหินทารกยักษ์หลับนอนนั้นโดยเร็วนี่เป็นครั้งแรก ที่ส้งเย่นกุยเผยวิชาตัวเบาต่อหน้านาง มีความเร็วที่เร็วมากรู้สึกเพียงแต
