ดตรงๆว่า:“นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี ที่พวกมันกำลังกลัว”หลานเยาเยาได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ส่งเสียงอื้มเบาๆ บ่งบอกว่าเห็นด้วย จากนั้นก็หมุนตัวไปทางรูปปั้นหินทารกยักษ์ ที่สูงใหญ่ราวกับวัง722
ตอนนี้มันนอนเอนไป เหมือนกับกำลังนอนควํ่าหลับอยู่ที่พื้น แต่หน้ากลับหันมาทางพวกเขา ใบหน้าสงบของทารกยักษ์ตรงหน้า เหมือนกำลังนอนหลับอย่างสบายปากจู๋เชอร์รี่เล็กๆ ซึ่งเป็นท่าทางที่เกิดขึ้นบ่อย หลังจากที่ทารกหลับสนิทแล้วแต่พอมองอย่างละเอียดก็จะพบว่า ยิ่งมองมันเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความรู้สึกถึงรอยยิ้มเล็กๆบนหน้า รอยยิ้มนั้นเผยความแปลกประหลาดเย่หลีเฉินที่มาพร้อมกระบี่ ก็เช็ดๆเลือดของงูทองที่เปื้อนตามร่างกาย นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสะอิดสะเอียน พอมาถึงตรงหน้าหลานเยาเยา ก็ได้ยินบทสนทนาที่พวกเขาพูดคุย จึงรีบหันไปมองรูปปั้นหินทารกยักษ์รีบพูดขึ้นว่า:“ข้าจะไปกำชับพวกเขาว่าห้ามแตะอะไรทั้งนั้น”ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ แต่ระวังไว้ก่อนดีกว่าพูดประโยคนั้นจบ เขาก็มุ่งไปทางด้านหลังของรูปปั้นหินทารกยักษ์โดยเร็ว“มือของเจ้าเป็นอะไรไป?”ก่อนหน้านี้ที่เห็นจื่อเฟิง จู่ๆหลานเยาเยาก็รู้สึกโล่งใจ นางมองไปยังจื่อเฟิงก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่า เดิมทีที่คุ้นเคยใช้มือขวาในการจับกระบี่ ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นมือซ้ายส่วนมือด้านขวานั้นก็ตกลงมาตามธรรมชาติ ราวกับว่าสูญเสียพลังไป“แค่ก เคล็ด เคล็ดแล้ว”723
หากคุณหนูไม่พูด เขาก็ลืมไปแล้ว หลังจากที่ถูกม้วนเข้าไ
